Η πραγματική ελληνική ιδιαιτερότητα

Το 2015 φτιάχτηκε ένα Μητρώο για την καταγραφή των 6770 αγροτικών συνεταιρισμών στην Ελλάδα. Στην έρευνα για τους αγροτικούς συνεταιρισμούς που δημοσιεύει την Κυριακή η διαΝΕΟσις επισημαίνεται ότι πάνω από το 90% αυτών είτε ήταν ανύπαρκτοι, είτε ανενεργοί, είτε δεν πληρούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις. Όλοι αυτοί είχαν μοιραστεί τα δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης τις τελευταίες δεκαετίες, με διάφορους γνωστούς και άλλους, λιγότερο γνωστούς τρόπους.

Μεγάλη συνεταιριστική ένωση της Θεσσαλίας, ας πούμε, είχε δαπανήσει 800.000 ευρώ για τα εγκαίνια ενός εμπορικού κέντρου που είχε χτίσει. Μόνο η διακόσμηση και ο ανθοστολισμός για τα εγκαίνια είχαν κοστίσει 200.000. Ένας αντιπρόεδρος Ένωσης συνεταιρισμών χρησιμοποιούσε κονδύλια της Ένωσης για να πληρώνει τους ποδοσφαιριστές τοπικής ομάδας της οποίας ήταν πρόεδρος.

Θέλω να σας γράψω μερικά ακόμα παραδείγματα από παρόμοιες ιστορίες, που φυσικά δεν περιορίζονται στον αγροτικό τομέα, σταχυολογώντας από δημοσιεύματα των τελευταίων χρόνων της κρίσης.

Όταν με καθυστέρηση πολλών ετών η Ελλάδα υλοποίησε τη μνημονιακή υποχρέωση που είχε υπογράψει και εφάρμοσε μια μορφή του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος για τους φτωχότερους πολίτες (το επονομαζόμενο Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης), δεκάδες χιλιάδες πολίτες κατέθεσαν αίτηση για να το εισπράξουν. Ανάμεσα στις αιτήσεις βρέθηκαν πολυάριθμα άτομα με μεγάλες καταθέσεις στις τράπεζες, ιδιοκτήτες πολλών ακινήτων, ακόμα και εργαζόμενοι με εισοδήματα 10.000 ευρώ μηνιαίως.

Σύμφωνα με τη ΔΕΗ, είχε υπάρξει ένας καταναλωτής που είχε ενταχθεί στο Κοινωνικό Οικονομικό Τιμολόγιο με βίλα 1.000 τ.μ. στην Κηφισιά, κατανάλωση 8.000 κιλοβατώρες το τετράμηνο και χρέος 28.000 ευρώ. Επίσης στο ΚΟΤ είχε ενταχθεί και πρώην εφοπλιστής με μονοκατοικία 760 τετραγωνικών στην Καστέλλα που χρωστούσε 32.000 ευρώ, καθώς και πρώην εφοριακός με μονοκατοικία 300 τετραγωνικών στο Βαρνάβα με χρέος 65.000 ευρώ. Είχαν όλοι τους ζητήσει να μπουν και στο φτηνό τιμολόγιο, που χρηματοδοτούμε όλοι οι υπόλοιποι -δείτε το νουμεράκι δίπλα στο “ΥΚΩ” στον τελευταίο λογαριασμό της ΔΕΗ- και ούτε αυτό το πλήρωναν.

Κατά τη διάρκεια της κρίσης πολλές φορές έχει γραφτεί ότι εμείς δεν είμαστε χειρότεροι από τους άλλους, ότι δεν είμαστε ένας κακός λαός, ότι κακώς μας κατηγοράνε οι Γερμανοί και οι υπόλοιποι και συμφωνώ κι εγώ. Όντως, οι Έλληνες δεν είναι χειρότεροι άνθρωποι από πολίτες άλλων, μη-χρεοκοπημένων χωρών. Επίσης είναι σαφές ότι παντού υπάρχει διαφθορά, παντού υπάρχουν λαμόγια, σε καμία χώρα του κόσμου δεν υπάρχει ένα άψογο κράτος δικαίου που εξυπηρετεί αποκλειστικά ενάρετους και υπεύθυνους πολίτες. Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορούμε να υποκρινόμαστε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα στη χώρα μας.

Εδώ κοντά που βρίσκομαι τώρα, στο Μαρούσι, μέχρι πρόσφατα κάποιοι είχαν κλείσει έναν κοινόχρηστο χώρο 4 στρεμμάτων και τον λειτουργούσαν ως πάρκινγκ χωρίς άδεια, έτσι, επειδή είχαν αυτή την ιδέα. Το έκαναν ανενόχλητοι για χρόνια.

Στην Ελλάδα το 2017 μπορείς να πάρεις δίπλωμα οδήγησης δωροδοκώντας τον υπάλληλο που σε εξετάζει. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, η αγορά των λαδωμάτων στην έκδοση διπλωμάτων οδήγησης φτάνει τα 20-25 εκ. ευρώ το χρόνο. Αν και στις γραπτές (μηχανογραφημένες, και άρα αδιάβλητες) εξετάσεις κόβονται οι μισοί υποψήφιοι οδηγοί, στις πρακτικές περνάνε το 80% των υποψηφίων στην Αθήνα και το 95% των υποψηφίων στην επαρχία.

Το καλοκαίρι του 2015 στα εκδοτήρια και πωλητήρια 180 αρχαιολογικών χώρων στην Ελλάδα υπήρχαν μόνο 7 νόμιμες ταμειακές μηχανές συνδεδεμένες με την εφορία. Τον Αύγουστο του 2016 στην Ακρόπολη κόπηκαν περίπου 400.000 εισιτήρια, αλλά περίπου τα μισά ήταν “παιδικά”, δηλαδή μηδενικά, παρ’ όλο που τον Αύγουστο δεν γίνονται σχολικές επισκέψεις στην Ακρόπολη. Εν τω μεταξύ, τα 15 μεγαλύτερα αναψυκτήρια αρχαιολογικών χώρων που εξυπηρετούν το 80% των επισκεπτών τα διαχειρίζονται διαχρονικά τρεις συγκεκριμένες οικογένειες.

Κάπου, κάπως υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή, ένας πήχης διαφθοράς, ένα σημείο καμπής το όποιο όταν ξεπεραστεί μια χώρα περνά σε άλλο επίπεδο ανατροφοδοτούμενης σαπίλας. Κάπου κάπως εμείς οι Έλληνες το ξεπεράσαμε αυτό το σημείο. Δεν ξέρω αν συνέβη τη δεκαετία του ’80 με την πασοκάρα ή αν υπήρχε σ’ αυτό το βαθμό από παλαιότερα, ίσως και από την ίδρυση του παράδοξου κράτους μας, αλλά δεν είμαστε καθόλου καλά. Κι είναι σωστό και δίκαιο να αναδεικνύουμε και να κατακεραυνώνουμε τους Τσοχατζόπουλους, τα Paradise Papers, και το πρωτοφανές πλιάτσικο των πανίσχυρων οικονομικών ελίτ του κόσμου, αλλά δεν πρέπει να παραβλέπουμε τον καρκίνο που υπάρχει διάχυτος στις κοινωνίες μας. Γιατί συχνά μοιάζουμε να τον ξεχνάμε. Είναι σα να έχει σκάσει βόθρος στη γειτονιά. Μετά από λίγο η μπόχα συνηθίζεται.

Πρόσφατα αποκαλύφθηκε κύκλωμα υπαλλήλων του μετρό που απέσυρε μεγάλες ποσότητες εισιτηρίων ως “ελαττωματικά” και στη συνέχεια τα πουλούσε κανονικά στα εκδοτήρια εισπράττοντας το αντίτιμο. Επτά ομάδες ποδοσφαίρου της Σούπερ Λίγκας είχαν φτιάξει μηχανισμό έκδοσης πλαστών εισιτηρίων για τους αγώνες τους τα οποία πωλούσαν κανονικά από τα εκδοτήρια. Δήλωναν στην εφορία πολύ μικρότερο αριθμό εισιτηρίων για να μην αποδίδουν το ΦΠΑ.

Τα τελευταία χρόνια έχουν δηλωθεί 1.019.410 αυθαίρετα ή παράνομα κτίσματα από τους ιδιοκτήτες τους που θέλουν να τα νομιμοποιήσουν. Αυτά είναι περίπου το 1/6 των κτιρίων που υπάρχουν στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τον πιο πρόσφατο νόμο, ακόμα και κτίρια που έχουν κριθεί αμετάκλητα κατεδαφιστέα στο παρελθόν μπορούν να νομιμοποιηθούν υπό προϋποθέσεις.

Ζούμε σε ένα περιβάλλον καθολικής σήψης και ανομίας, πρόθυμα, αφελή ή αδιάφορα μέλη/πελάτες ενός νοσηρού κοινωνικού συμβολαίου με ένα βαθιά διεφθαρμένο κράτος. Δεν υπάρχει “τάξη” ή κοινωνική ομάδα που δεν συνεισφέρει στο πρόβλημα. Από το φτωχό οικοπεδοφάγο που χτίζει παράνομα στο ρέμα μέχρι τον πλούσιο εφοπλιστή που κλέβει τη ΔΕΗ, κι από το μικροαπατεώνα παραχαράκτη στο πωλητήριο του μετρό μέχρι το φοροφυγά μεγαλογιατρό, η κατάπτωση είναι καθολική και είναι μια παγιωμένη και αποδεκτή κανονικότητα. Διαβρώνει τον τρόπο που οι πολίτες αντιμετωπίζουν το κράτος, τις προσδοκίες τους από αυτό, την εμπιστοσύνη τους στους θεσμούς του, τη δυνατότητα του κράτους να επιβάλλει τη νομιμότητα ακόμα και αν το επιθυμούσε, τη δυνατότητα της κοινωνίας να συνεχίσει να λειτουργεί, των όποιων δεσμών ανάμεσα στους διαβρωμένους πολίτες να συνεχίσουν να υπάρχουν.

Τίποτε δεν έχει διακόψει αυτή την ανατροφοδοτούμενη κατάρρευση. Ούτε 40 χρόνια στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε 8 χρόνια μνημόνια, τίποτε απολύτως. Αν αλλάζουν τα πράγματα, αλλάζουν μάλλον προς το χειρότερο καθώς τα απολειφάδια του πελατειακού κράτους πασχίζουν λυσσαλέα και πάρα πολύ φωνακλάδικα να κρατήσουν τα προνόμιά τους και το αποκρουστικό συμβόλαιό τους με το λαό ζωντανό. Και η κοινωνία διαλύεται, και η οικονομία εξαϋλώνεται, και οι θεσμοί εξευτελίζονται, και χώρα βουλιάζει σε ένα νοσηρό βάλτο μιζέριας, απομόνωσης, φτώχειας και βλακείας, όχι απλά ανήμπορη να διακόψει την καταβύθιση, αλλά αδιάφορη, αφασική κι ανέμελη.

Πηγή : Η πραγματική ελληνική ιδιαιτερότητα

Ταχύτητα ή χανόμαστε

“…Κι όμως για το σύγχρονο άνθρωπο η υπομονή είναι εξίσου δύσκολη στην πράξη όσο και η αυτοπειθαρχία και η συγκέντρωση. Ολόκληρο το βιομηχανικό σύστημα καλλιεργεί ακριβώς το αντίθετο : την ταχύτητα. Όλες μας οι μηχανές είναι σχεδιασμένες με σκοπό την ταχύτητα: το αυτοκίνητο και το αεροπλάνο μας φέρνουν γρήγορα στον προορισμό μας – κι όσο πιο γρήγορα τόσο καλύτερα. Η μηχανή η οποία μπορεί να παράγει στο μισό χρόνο είναι δύο φορές καλύτερη από την παλιά, την πιο αργή. Βέβαια, υπάρχουν σοβαροί οικονομικοί λόγοι για όλα αυτά.Όμως, όπως συμβαίνει και σε πολλές ακόμη όψεις της ζωής μας, οι ανθρώπινες αξίες καθορίζονται πια από τις οικονομικές. Αυτό που είναι καλό για τις μηχανές θα πρέπει να είναι καλό και για τους ανθρώπους – αυτή είναι η κυρίαρχη λογική. Ο σύγχρονος άνθρωπος νομίζει οτι χάνει κάτι – χρόνο δηλαδή -, όταν δε σκέφτεται γρήγορα. Κι όμως δεν ξέρει τι άλλο να κάνει με το χρόνο που κερδίζει – εκτός από το να τον σκοτώνει.”

Erich Fromm  “Η Τέχνη της αγάπης”

Τα ίδια Παντελάκη μου (ΠΑΣΟΚ for ever)

Σύμφωνα με ορισμένους η συμμετοχή στις εκλογές για ανάδειξη αρχηγού στο πρώην ΠΑΣΟΚ ήταν τεράστια. Δηλαδή 200.000+ αντί 100.000 που φοβόντουσαν. Και αυτό αντιμετωπίζεται ως μεγάλη επιτυχία. Από την άλλη “Η μεγαλύτερη αποχή της μεταπολίτευσης” στις εκλογές του 2015 με 44.1% δε φαίνεται να συγκίνησε κανέναν, ούτε και οι απανωτές επαναλήψεις μεγάλων ποσοστών σε όλες τις εκλογικές διαδικασίες τα τελευταία χρόνια.

Ο πατέρας μου, 75 ετών, Πασοκος από τα γενοφάσκια του κόμματος, ψήφισε Φώφη και με τα δύο χέρια. Αν μπορούσε να ψηφίσει και με τα πόδια θα το έκανε. Τράβηξε και κανα 2 φίλους του μαζί μάλιστα. Ο λόγος που το έκανε είναι γνωστός, όχι μόνο σε εμένα επειδή τον ξέρω, αλλά επειδή είναι ο ίδιος για τον οποίο το μεγαλύτερο ποσοστό των ψηφοφόρων της Φώφης ήταν ηλικιωμένοι.

Το 1981, μετά από δεκαετίες ανέχειας και άλλων δεινών για τη μεγάλη μάζα των Ελλήνων, ο Ανδρέας Παπανδρέου εκλέχτηκε για να φέρει ένα τέλος σε αυτά. Και το έκανε. Μην το αναλύσουμε, το έκανε. Η Φώφη λόγω του πατέρα της, συμβολίζει εκείνη την εποχή και οι παλαιότερες γενιές ταυτίζονται και συσπειρώνονται γύρω της. Θεωρώντας οτι το κοινό της εποχής με το σήμερα είναι η οικονομική δυσχέρεια (φυσικά καμία σχέση με την ένταση του τότε φαινομένου, αλλά μοιάζει), έχει ενεργοποιηθεί το ίδιο αντανακλαστικό. Οι παλιοί θεωρούν το ΠΑΣΟΚ ως το κόμμα που τους έβγαλε από τη φτώχεια και τους βελτίωσε τη ζωή. Οπότε ΕΛΠΙΖΟΥΝ και ΦΑΝΤΑΖΟΝΤΑΙ οτι και τώρα θα μπορούσε να γίνει κάτι ανάλογο.

Φυσικά είναι λίγοι πλέον.

Η πλειοψηφία του νέου πληθυσμού βρίσκεται σε απάθεια. Η απάθεια είναι ένας ψυχολογικός μηχανισμός που υιοθετείται όταν το άτομο βλέπει παντού γύρω του αδιέξοδα. Η πολιτική αποχή είναι η απάθεια που προκαλείται από τη διαιώνιση των ίδιων αδιεξόδων.Η γνώμη μου από αρκετά χρόνια τώρα, είναι οτι δεν εκφράστηκε ποτέ από κάποιο υφιστάμενο πολιτικό σχηματισμό, ένα σημαντικό ποσοστό σοβαρών και ώριμων πολιτών της χώρας αυτής.

Αυτό συνεχίζεται.

Evolution Path

 

Το διαφορετικό και η αποδοχή

Στο πλαίσιο της κοινωνικοποίησης κάθε ανθρώπου θα μπορούσε να λεχθεί ότι υπάρχει μια εσωτερίκευση στην αντίληψη ότι το οτιδήποτε διαφορετικό είναι προβληματικό (ή δεν είναι καλό, είναι κακό). Το διαφορετικό είναι μη αποδεκτό και το προβληματικό είναι μη αποδεκτό. Έτσι δημιουργείται μια στάση μη αποδοχής και προς άλλους και προς τον εαυτό μας, όταν ερμηνεύεται το οτιδήποτε ως διαφορετικό. Η εσωτερίκευση αυτή μετατρέπεται σε  μηχανισμό καταπίεσης γιατί η θεώρηση του διαφορετικού δεν έχει να κάνει μόνο με το φύλο, το χρώμα, τη ράτσα, τη θρησκεία, τη σεξουαλική κατεύθυνση. Με πόσους μικρούς τρόπους μπορεί να διαφέρει κανείς από τους άλλους? Σχετίζεται και με κάθε σκέψη, άποψη, πεποίθηση, αντίληψη, συναίσθημα, συμπεριφορά, στοιχείο χαρακτήρα που δεν εντοπίζουμε ότι το έχουν οι γύρω μας. Κάθε τι non correct, που δε ταιριάζει με το υφιστάμενο status quo. Οι κανόνες καλής συμπεριφοράς (savoir vivre) διογκώνονται, διευρύνονται και μετατρέπονται σε ασφυκτικά δεσμά που εγκλωβίζουν. «Πρέπει να νιώθω έτσι?», «Τι θα πουν οι άλλοι?», «Μήπως είμαι προβληματικός?» είναι βασανιστικά ερωτήματα στον εσωτερικό διάλογο. Και ακολουθούν έντονα αισθήματα ντροπής και ενοχής και μια σύγκρουση, ένας εσωτερικός διχασμός μεταξύ του πρέπει και του είμαι.

Ο φόβος της απομόνωσης/μοναξιάς παραμονεύει πίσω από τη γνωστοποίηση της διαφορετικότητας. Εξίσου απειλητικός είναι και ο φόβος της αποτυχίας. Πρόκειται για ακόμη μια εσωτερικευμένη τάση στη σημερινή κοινωνία, η οπτική των πραγμάτων βάσει ενός φίλτρου προσωπικής επιτυχίας ή αποτυχίας, αφού το άτομο μέσα στην «παντοδυναμία» του μπορεί ή δεν μπορεί να ελέγχει τα πάντα. Το διαφορετικό λοιπόν δεν είναι εγγυημένο, προϋποθέτει ρίσκο και άρα ανασφάλεια. Ενώ το «ίδιο» είναι ασφαλές. Πόσοι από μας ανάμεσα σε δύο διπλανά εστιατόρια δε θα επιλέξουμε αυτό που έχει περισσότερο κόσμο («για να έχει πιο πολύ κόσμο, θα είναι καλύτερο»).

Κάποιοι δεν ξέρουν καν ότι βιώνουν αυτή τη σύγκρουση, δηλαδή μεταξύ σε αυτό που ο αληθινός εαυτός τους θα ήθελε να κάνει και μεταξύ αυτό που «πρέπει» να κάνουν. Άλλοι απωθούν και αμύνονται απέναντι στη δύσκολη αυτή κατάσταση ποικιλοτρόπως. Ο διχασμός μπορεί να δημιουργήσει δύο διαφορετικές εκφάνσεις του εαυτού, μία δημόσια και μία ιδιωτική. Η συντήρηση και των δύο είναι κοπιαστική, προκαλεί σύγχυση και συνεχή αρνητικά συναισθήματα που και αυτά χρειάζονται επιπλέον κόπο στη διαχείρισή τους.

Η εντύπωση ότι ο πραγματικός μας εαυτός δεν είναι αρκετά καλός ώστε να είναι αποδεκτός και ελεύθερος να εκφράζεται είναι μια διαρκής ανοιχτή πληγή.

Πηγή

Το Θάρρος

..Είναι άκρως ενδεικτικό, σχεδόν κανόνας, ότι το ηθικό θάρρος κάπου πηγάζει από την τέτοιου είδους ταύτιση, δια της ευαισθησίας, με όσα υφίστανται και υπομένουν οι συνάνθρωποί του. Μπαίνω στον πειρασμό να ονομάσω αντιληπτικό αυτό το είδος θάρρους, καθώς εξαρτάται από την ικανότητα του ατόμου να αντιλαμβάνεται, να αφήνει τον εαυτό του να βλέπει τα πάθη των άλλων. Αν επιτρέψουμε στον εαυτό μας να βιώσει το κακό, θα αναγκαστούμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Είναι παγκοίνως αναγνωρίσιμη αλήθεια ότι, όσο δε θέλουμε να μπλέξουμε, όσο δε θέλουμε να αντιμετωπίσουμε ακόμα και το θεωρητικό ερώτημα αν θα προστρέξουμε σε βοήθεια κάποιου που υφίσταται άδικη μεταχείριση ή όχι, κλείνουμε τις πόρτες της αντίληψής μας, γινόμαστε τυφλοί στον πόνο του άλλου, απομονώνουμε την ενσυναίσθησή μας από το πρόσωπο που χρειάζεται βοήθεια. Γι’ αυτό και η πιο έκδηλη μορφή δειλίας στις μέρες μας κρύβεται πίσω από τη φράση «δεν ήθελα να μπλέξω»..

 

Rollo May

Διαχρονικό απόσπασμα από “Το Θάρρος της Δημιουργίας” 1975


 

Ανισότητες και ανθρώπινη φύση

«Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες. Κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση και όσοι το επιχείρησαν καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη Δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα. Όμως το μέρισμα ευημερίας πρέπει να μοιραστεί με όσο το δυνατόν πιο δίκαιο τρόπο. Γιατί για εμάς η αλληλεγγύη είναι η άλλη όψη της ελευθερίας. Δεν είναι μόνο θέμα ανθρωπιάς. Είναι η έμπρακτη αναγνώριση της κοινής μοίρας που δένει όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες».

 

Η δήλωση αυτή του προέδρου του κόμματος της ΝΔ στη ΔΕΘ προκάλεσε δημόσια αντιπαράθεση. Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για μία από τις σπάνιες φορές που δήλωση πολιτικού περιέχει κάποιο ουσιαστικό στοιχείο προβληματισμού και άρα δίνει τη δυνατότητα στο ευρύ κοινό να σκεφτεί πέρα από τα τετριμμένα. Το ερέθισμα αυτό λοιπόν με ώθησε στις παρακάτω σκέψεις ως έλλογο ον και μέλος της κοινωνίας.

 

Θεωρητικά η δήλωση αυτή συνολικά έχει θετικό πρόσημο καθώς θίγει τις έννοιες της δικαιοσύνης, της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης. Φυσικά στο πλαίσιο του θεόρατου ρήγματος εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτικών και κοινωνίας οι προσδοκίες είναι απειροελάχιστες ως προς την εφαρμογή της θέσης αυτής. Το παρελθόν και το ίδιο το παρόν δεν επιτρέπει ιδιαίτερες ελπίδες. Παρ’ όλ’ αυτά οι πρώτες δύο προτάσεις της δήλωσης περί ανισοτήτων και ανθρώπινης φύσης σίγουρα χρήζουν περαιτέρω σχολιασμού.

 

Κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση με ποιά έννοια? Ότι ο άνθρωπος από την φύση του έχει την τάση να μην είναι ίσος με τους υπόλοιπους? Τι σημαίνει ίσος? Ίσος σημαίνει ίδιος? Σίγουρα όχι. Το ότι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι και άρα κάποιοι έχουν περισσότερες δεξιότητες από άλλους, μέσω των οποίων ενίοτε (αλλά προφανώς όχι πάντα) ανελίσσονται περισσότερο και εκ των πραγμάτων απολαμβάνουν και περισσότερα, φαίνεται δεδομένο. Αν όμως στη φύση του ανθρώπου περιλαμβάνεται και η τάση της κυριαρχίας απέναντι στους συνανθρώπους του και η άσκηση εξουσίας είναι ένα θέμα. Αυτό δε σημαίνει ότι είναι και δίκαιο ή αποδεκτό. Αν υπάρχει λοιπόν αυτό, εκδηλώνεται με κάποιους τρόπους. Η ανθρώπινη κοινωνία μέσα στην εξέλιξη της έχει δημιουργήσει νόμους και θεσμούς. Δημιουργούν οι θεσμοί αυτοί και νόμοι ανισότητες? Ίσως επειδή έχουν φτιαχτεί από ανθρώπους, που η φύση τους τους επηρεάζει ή τους κινεί. Αν όμως συμβαίνει αυτό τότε κάποιοι από τους θεσμούς αυτούς προκαλούν ανισότητες, οι οποίες εξασφαλίζουν και τη διαιώνιση τους καθώς θα ευνοούν αυτούς που της δημιούργησαν και τους κοντινούς τους. Εντέλει η κατασκευή νόμων δεν είναι de novo φυσικό φαινόμενο.

 

Δημιουργείται εδώ κι ένα ερώτημα : ό,τι είναι στη φύση του ανθρώπου είναι μη αναστρέψιμο, δεν επιδέχεται αλλαγής? Γιατί ό,τι είναι φυσικό, δεν είναι και δίκαιο θα έλεγε κανείς. Δύσκολη η απάντηση σε λίγες γραμμές. Αν και επιφανειακά φαίνεται ότι τα ανθρώπινα ένστικτα παραμένουν τα ίδια, προκύπτει όμως και ότι η ανθρωπότητα έχει εξελιχτεί ανά τις χιλιετίες. Αν έχει εξελιχτεί, αυτό υποδηλώνει ότι ο άνθρωπος ως είδος διαθέτει μια εγγενή ικανότητα που δεν υπάρχει σε οποιοδήποτε άλλο έμβιο είδος, δηλαδή αυτό της αλλαγής. Άρα αυτό σημαίνει ότι θεωρητικά τουλάχιστον θα μπορούσε να έχει τη δυνατότητα, αν το εντόπιζε ως προτεραιότητα, να αλλάξει με σκοπό να εξαλείψει τις ανισότητες.

 

Επανερχόμαστε τώρα στο θέμα με το εξής υποθετικό ερώτημα. Δικαιούται να έχει το ίδιο δικαίωμα στην προστασία της υγείας του ένας φτωχός με έναν πλούσιο? Με την έννοια ότι ο πλούσιος μπορεί και πληρώνει ώστε να υπάρχουν δομές για την προστασία της υγείας, ενώ ο φτωχός δεν μπορεί να πληρώσει. Υπό αυτή την έννοια πολλοί άνθρωποι με οικονομική δυνατότητα νιώθουν αδικημένοι για την ύπαρξη κοινωνικών παροχών σε οικονομικά αδύνατους. Όμως η στήριξη της υγείας των ατόμων σε μια κοινωνία πρέπει να συνδέεται άμεσα με την οικονομική τους δυνατότητα? Αν ισχύει αυτό, μαθηματικά οδηγεί στην επιβίωση του ισχυρού και στην εξαφάνιση του αδύνατου. Κατ’ επέκταση και οι ισχυροί θα στραφούν κάποτε ο ένας εναντίον του άλλου. Θα πουν κάποιοι μα αυτό είναι νόμος της φύσης. Ναι αλλά όπως αναλύθηκε παραπάνω η επίγνωση της ανθρώπινης φύσης καθιστά το ανθρώπινο είδος το μόνο που δυνητικά μπορεί να υπερβεί κάποια αρνητικά στοιχεία της φύσης αυτής. Αντιθέτως κάποιοι το χρησιμοποιούν αυτό ως δικαιολογία για τη συνέχιση της διαιώνισης της δημιουργίας ανισοτήτων. Κλείνουν τα μάτια όμως στο ότι η στάση αυτή αποτελεί διαχρονική πηγή δυστυχίας για το ανθρώπινο είδος. Διότι πυροδοτεί τη σύγκρουση των ανθρώπων μεταξύ τους με επώδυνους καταστροφικούς τρόπους.

 

Προκύπτει λοιπόν ότι όταν μιλάμε για ισότητα ή ανισότητα δεν υπονοείται ότι  οι άνθρωποι πρέπει να είναι ίδιοι, αλλά να έχουν ίσα δικαιώματα σε κάποιες θεμελιώδεις κατακτήσεις της ανθρώπινης εξέλιξης. Τα πιο άμεσα παραδείγματα είναι η ελευθερία, η υγεία, η παιδεία, η ασφάλεια, η δικαιοσύνη, ο σεβασμός. Αυτό δεν υποδηλώνει ότι κάποιοι μέσω της ελευθερίας επιλογής τους δεν μπορεί να απωλέσουν την πρόσβαση σε κάποιο ή κάποια από αυτά. Αν τίθεται όμως το ερώτημα γιατί να έχουν ίσα δικαιώματα όλοι οι άνθρωποι παρά τη μη ομοιομορφία τους τους, καλό θα είναι να υποστηριχτεί και το γιατί. Ποιο μπορεί να είναι το κριτήριο? Είπαμε πριν για την οικονομική ισχύ. Η φυλετική ανωτερότητα μήπως? Η ανωτερότητα της καταγωγής μήπως? Η επιστήμη έχει καταρρίψει τέτοιου τύπου αυταπάτες. Οι αυταπάτες αυτές όμως έχουν στο παρελθόν προκαλέσει τεράστια δεινά στο ανθρώπινο είδος με τη μορφή πολέμων και διάφορων μορφών δυστυχίας και ακόμη συνεχίζουν. Ήταν πάντα κριτήριο η οικονομική ισχύ για την ύπαρξη δικαιωμάτων?

 

Καλλιεργείται η θεώρηση ότι όποιοι είναι φτωχοί, έχουν ευθύνη, φταίξιμο και άρα δικαίως δεν πρέπει να έχουν δικαιώματα. Ουσιαστικά εδώ θα πρέπει να τονιστεί η έννοια διαχρονικότητα και πώς επηρεάζει τα άτομα. Κάποιοι το ονομάζουν ταξικές διαφορές. Δηλαδή αυτοί που γεννιούνται φτωχοί, πεθαίνουν φτωχοί και αυτοί που γεννιούνται πλούσιοι, πεθαίνουν πλούσιοι (η έννοια πλούσιος χρησιμοποιείται με την ευρύτερη μετάφραση της οποιασδήποτε οικονομικής ευρωστίας). Προφανώς γνωρίζω ότι αυτό δεν είναι απόλυτος κανόνας. Υπάρχουν εξαιρέσεις φτωχών που πλούτισαν και πλουσίων που έχασαν την περιουσία τους. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι όποιος δεν πλούτισε από φτωχός, δεν αξίζει, ή έχει ευθύνη γι’ αυτό και πρέπει να μην έχει δικαιώματα. Αν υποθετικά κάναμε κοινωνικό πείραμα να βάλουμε τέκνο φτωχών γονέων να μεγαλώσει σε πλούσια οικογένεια και το αντίθετο πώς θα ξεχωρίζαμε ποιος αξίζει τι? Εντέλει η φτώχεια δεν είναι γενετικό γνώρισμα. Ακόμη και να ήταν όμως, θα άξιζε ανισοτήτων? Με την ίδια λογική οι άρρωστοι άνθρωποι, σωματικά ή ψυχικά, ως «αδύναμοι» και μη ικανοί να ξεπεράσουν την αδυναμία τους, έχουν ευθύνη και θα έπρεπε να αφεθούν στην κακή μοίρα τους.

 

Φυσικά για να μην ξεχαστούμε εντός της προσπάθειας απόδειξης ότι δεν είμαστε ελέφαντες, θα πρέπει να αναλογιστούμε το εξής κλείνοντας αυτό το μικρό δοκίμιο. Αυτοί που βιώνουν τις ανισότητες, αυτοί που ξεκινούν από χαμηλότερη στάθμη, αυτοί που νοούνται ως «αδύναμοι», ίσως τελικά να είναι πιο δυνατοί από αυτούς που τους κρίνουν. Διότι ποιος είναι δυνατότερος? Αυτός που ζει κάθε μέρα προσπαθώντας να επιβιώσει σε δύσκολες συνθήκες ή αυτός που εκκινεί έχοντας δεδομένα και αυτονόητα τα θεμελιώδη της ζωής?

 

Evolution Path

Επενδύσεις και αρχαία

Η λέξη-καραμέλα που λέγεται “επενδύσεις” διαμέσου βαριάς παραπληροφόρησης έχει επηρεάσει τον κοσμάκη να πιστεύει ότι πάει να χαθεί μεγάλη ευκαιρία επένδυσης στο Ελληνικό. Τη στιγμή που τις τελευταίες δεκαετίες η εγχώρια παραγωγική βάση έχει συρρικνωθεί σε όλους τους τομείς και κανείς δεν το αναδεικνύει, η πιθανότητα ακύρωσης της κατασκευής ενός εμπορικού πάρκου για υψηλού budget τουρισμό προβάλλεται από τους πορωμένους ως μέγιστη ζημία. Δεν υπάρχουν αρκετά καταναλωτικά κέντρα προφανώς και πρέπει να έχουμε κι άλλα κι άλλα κι άλλα..

“Παίρνω αξία από το τί έχω και όσα περισσότερα έχω τόσο καλύτερα νιώθω.”

Επίσης μην ξεχνάμε και τις πολλές θέσεις εργασίας των 300 ευρώ μηνιαίως που θα χαθούν σωστά?

Ένα θέμα ακόμη είναι αν σκέφτηκαν όλοι αυτοί που πιπιλάνε καραμέλες ότι τα αρχαία μνημεία της χώρας αποτελούν βασικό πόλο έλξης τουρισμού? Και τι βρέθηκε στο Ελληνικό? Αρχαία μήπως?

Η πολιτιστική κληρονομιά προφανώς είναι υποδυέστερο μπρος στο συμπαντικής θα έλεγα βαρύτητας ζήτημα των επενδύσεων από ιδιώτες.

 

Παρατίθεται και ένας σύνδεσμος με άρθρο της Καθημερινής από το 2003 που αναδεικνύει τα αρχαία που βρέθηκαν στο Ελληνικό. Η διαφορά με το παρόν (βλέπε δεύτερο σύνδεσμο της Καθημερινής και πάλι) είναι λυπηρή. Τώρα τα αρχαία είναι παρακατιανά και “προσπάθεια ακύρωσης της επένδυσης”.

Οι αρχαιολογικοί θησαυροί του Ελληνικού

Το υπ. Πολιτισμού «ανακάλυψε» αρχαία στο Ελληνικό

ΜΩΡΗ ΙΛΑΡΑ, ΤΡΑΒΑ ΠΛΥΝΕ ΚΑΝΑ ΠΙΑΤΟ

Δικό μου είναι το παιδί, ό,τι θέλω το κάνω. Τέρμα. Κουβέντα δεν σηκώνω. Αμα ξυπνάω στραβά το μαλώνω, άμα έχω νεύρα το πλακώνω. To ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο έλεγε ο μακαρίτης ο πατέρας μου. Μαύρο μ’ έκανε με τη λουρίδα και μια χαρά άνθρωπος βγήκα, τι λέμε τώρα. Και κάτι αδερφίστικα δυσλεξίες, κάτι μαθησιακά του κώλου εμείς τότε δεν τα είχαμε. Τότε ο ανορθόγραφος ήταν βλάκας, ο αδιάβαστος τεμπελόσκυλο κι ο υπερκινητικός σκατόπαιδο. Απλά πράγματα.
Ετσι μεγαλώναμε, έτσι προκόψαμε. Αν δεν σε ξεφτιλίσει ο δάσκαλος μπροστά σ’ όλα τα παιδιά, πώς θα μάθεις γράμματα ρέεεειιι; Αν δεν βγάλει τη βίτσα να σου λιανίσει τα δάχτυλα, ξύλο απελέκητο θα μείνεις.
Ετσι τα βρήκαμε, έτσι τα μάθαμε, εμείς θα τ’ αλλάξουμε; Μπουνιές, κλωτσιές, νηστεία και προσευχή. Μ’ αυτό τον τρόπο γονείς και δάσκαλοι μας μεταλαμπάδευσαν τις μεγάλες αρχές του Ελληνισμού. Και γίναμε ωραίοι και γίναμε νοικοκυραίοι και γίναμε αθρώποι, μην τα θυμάμαι, μαλάκα μου, ωραία χρόνια, αξέχαστα.

Το παιδί είναι δικό μου, ρέεειιι. Δι-κο-μου. Κτήμα μου. Ιδιοκτησία μου. Δεν θα μου πεις εσύ πώς θα το μεγαλώσω. Μάθαμε τώρα, εκπαιδευτικοί, κράτος, παιδοψυχολόγοι, παιδοψυχίατροι, όλοι κάνουν τον δερβέναγα στα ξένα κουμάντα.
Ηρθα εγώ, ρε γίδι, να σου πω πώς θα μεγαλώσεις το δικό σου το παιδί; Μπήκα εγώ σπίτι σου να σου πω μην καπνίζεις μπροστά του; Που θα με βγάλεις εμένα όξω να ξεροσταλιάζω στα μπαλκόνια. Λες και πάθαμε τίποτα εμείς που ο πατέρας μες στη μούρη μας τον ξεφύσαγε τον καπνό. Σε σπίτια ντουμάνια μεγαλώσαμε ρέεειιι. Γι’ αυτό γίναμε άντρες κι όχι φλώροι.
Δικό μου είναι το παιδί, ό,τι θέλω το κάνω. Αν θα το εμβολιάσω ή όχι, δικιά μου δουλειά. Δικιά μου η ιλαρά-τραγωδία. Κι αν πάει σχολείο και κολλήσει ιλαρά τ’ άλλα παιδάκια, τι να πω, τόσο στόκοι είναι οι γονείς τους και δεν τα εμβολιάζουνε;
Αλλο εγώ. Εμείς στο σόι μας είμαστε θεριά, πιάνουμε την πέτρα και τη στύβουμε, καταπίνουμε βίδες για κολατσό. Το δικό μου το παιδί έχει κράση σίδερο, ίδιος ο πάππους που στα πανηγύρια μάσαγε τις κιγκαλερίες και τις έφτυνε. Σιγά μην πάθει ιλαρά τού Γαρδούμπακα τ’ αγγόνι, τι είναι ρε ο γιος μου, καμιά αδελφούλα, καμιά εμπριμέ με τα ουράνια τα τόξα, ουστ να μου χαθούν. Δεν κωλώνουμε εμείς, είμαστε Ελληνες, Ελληνες ρέεεειιι, εμείς διώξαμε τον Δράμαλη απ’ τα Δερβενάκια ρέεεειιι, χέσε με, ρε ιλαρά, τράβα πλύνε κάνα πιάτο.
Ε μα πια, κάποιος πρέπει να σας την πει γιατί μας τα πρήξατε κανονικά. Να μη δέρνω, να μην καπνίζω, να μη βρίζω, να μην οδηγώ πιωμένος. Αν δεν οδηγήσω πιωμένος, πώς θα γυρίζω σπίτι μου απ’ την Πάολα ρεεειιι; Τι λε, ρε γίδι, που θα μου στερήσεις εσύ εμένα όλες τις μικρόχαρες της ζωής – ξύλο, τσιγάρο και πιοτί;

Είναι η γυναίκα ΜΟΥ, το παιδί ΜΟΥ, το σκυλί ΜΟΥ, το σπίτι ΜΟΥ. Και στο σπίτι ΜΟΥ κάνω κουμάντο εγώ. Αφού δεν μπορώ να κάνω στη δουλειά. Με βρίζουν και τους λέω ψιχαλίζει. Ο πρόεδρος ξεσπάει στον διευθυντή, ο διευθυντής στον προϊστάμενο, ο προϊστάμενος στον υπάλληλο, ο υπάλληλος στον κλητήρα, ο κλητήρας στο παιδί του και το παιδί του στον σκύλο. Ετσι τα βρήκαμε, εμείς θα τ’ αλλάξουμε;
Και μη με παρεξηγάς, φίλε. Δεν είμαι κακός άθρωπος. Αν το παιδί μου πάθει ιλαρά, γονιός είμαι, το πονάω, δεν θα τ’ αφήσω έτσι. Με τα πρώτα συμπτώματα αμέσως θα τρέξω να προσκυνήσω την Αγία Παντόφλα.

Πηγή : ΜΩΡΗ ΙΛΑΡΑ, ΤΡΑΒΑ ΠΛΥΝΕ ΚΑΝΑ ΠΙΑΤΟ

Οδηγός μη ενηλικίωσης σε οκτώ βήματα

Να απαιτείς από τους γονείς σου να καλύψουν τα έξοδα των σπουδών σου. Συμπεριλαμβάνονται τα έξοδα του πτυχίου ή και του μεταπτυχιακού σου. Προσπάθησε να καθυστερήσεις όσο μπορείς τις σπουδές σου αποκτώντας τον τίτλο του «αιώνιου φοιτητή».

Απαίτησε από τους γονείς σου να σου καλύψουν τις οικονομικές σου υποχρεώσεις χρησιμοποιώντας φράσεις όπως: «Εγώ δεν ζήτησα να γεννηθώ» ή «Γονιός μου είσαι άρα είσαι υποχρεωμένος» ή ακόμα μπορείς να εντάξεις την τρέχουσα οικονομική – κοινωνική και πολιτική κατάσταση στα επιχειρήματα σου: «Όταν τα έτρωγε η γενιά σου στα μπουζούκια ήταν καλά;» Αν τα παραπάνω δεν πιάσουν, βρες το ευάλωτο μέρος της οικογένειας και χρησιμοποίησε  την ενοχή  και τον χειρισμό για να κερδίσεις αυτά που θες. Εννοείται ότι δεν πρέπει καν να σκεφτείς να φύγεις από την πατρική εστία πριν περάσουν τουλάχιστον τρεις δεκαετίες από τότε που γεννήθηκες.  Μην μετακομίσεις πάνω από 5 χιλιόμετρα μακριά από τους γονείς σου. Υπάρχει κίνδυνος το φαγητό στο ταπερ να φτάσει κρύο.
Αν αποφασίσεις να  συγκατοικήσεις ή να παντρευτείς να το κάνεις βασισμένος/η στα οικονομικά των γονιών σου και αν αποφασίσεις να κάνεις παιδί να έχεις εξασφαλίσει γραπτή συναίνεση ότι οι γονείς θα αναλάβουν το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης του παιδιού σου (είτε οικονομικά είτε με το να σου το κρατούν τις ώρες που εσύ θα λείπεις). Σαν αντάλλαγμα μπορείς να το βαπτίσεις με ένα όνομα που  δεν θες.

Φρόντισε όλες οι ανάγκες σου για φιλίες, χόμπι και επαγγελματικές δραστηριότητες να καλύπτονται μέσα από την κοντινή ή  ευρύτερη οικογένεια.

Μην αναλαμβάνεις καμία ευθύνη

Ειδικά αυτές που αφορούν τον εαυτό σου όπως για παράδειγμα το να πηγαίνεις στο γιατρό να στρώνεις το κρεβάτι σου ή να πλένεις τα ρούχα σου. Μην πιάσεις δουλειά ακόμα και όταν σου δίνεται η ευκαιρία. Υποτίμησε δουλειές που αποφέρουν χρήματα ως κατώτερες των ικανοτήτων σου.

Να απαιτείς από τους άλλους να σε βοηθούν, να σε φροντίζουν και να σε κανακεύουν και να τους γεμίζεις ενοχές κάθε φορά που αποτυγχάνουν σε αυτό. Μη βγάζεις βόλτα το κατοικίδιο σου. Μην έχεις επαφή με τα οικονομικά σου και ξόδεψε περισσότερα απ΄όσα κερδίζεις ή σου δίνουν χαρτζιλίκι.  Μην εμπλέκεσαι με τα κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα. Απέφυγε να ψηφίζεις και μην προσφέρεις εθελοντικά τον χρόνο σου πουθενά. Αυτά είναι μόνο για τα κορόιδα.

Μην παίρνεις ρίσκα

Προσπάθησε πάση θυσία να κρατήσεις σταθερά και αναλλοίωτα τα πράγματα όπως είναι στη ζωή σου αυτήν την στιγμή. Δεν έχει σημασία αν δεν σου αρέσουν. Σημασία έχει να τα κρατήσεις ίδια γιατί αλλιώς μπορεί να γίνουν χειρότερα.

Μην ξεκινάς νέα πράγματα, ούτε να δοκιμάζεις καινούριες γεύσεις, ούτε να κάνεις νέες φιλίες. Μη διαβάζεις νέα βιβλία και εννοείται ότι δεν προτείνεται να πηγαίνεις σε νέα μέρη. Αν για παράδειγμα πίνεις φραπέ γλυκό με γάλα μην – επαναλαμβάνω – μην δοκιμάσεις ποτέ τίποτε άλλο. Κάθε φορά που κάποιος από το περιβάλλον σου αλλάζει σε κάτι όπως για παράδειγμα τα γούστα στη μουσική ή προτείνει να δοκιμάσετε κάτι νέο κοίταξε να τον απομακρύνεις διακριτικά γιατί είναι επικίνδυνος για το κλειστό σύστημα σου. Αν αυτός ο κάποιος είναι το παιδί σου, φόρτωσε το με ενοχές λέγοντας κάτι σαν: «Τι, δεν θα αναλάβεις την επιχείρηση του πατέρα σου; Εμείς,  που τρεις γενιές στην οικογένεια , πάππου προς πάππου κάναμε όνομα για να το βρεις έτοιμο , μην παιδευτείς και συ το πετάς;»  Αν είναι ο/η σύντροφός σου παίξε το χαρτί: «Εγώ που θυσίασα τα νιάτα μου»  ή αν δεν είναι του στυλ σου πες κάτι σαν  «Εντάξει κάνε ότι νομίζεις» συνοδεύοντας τη φράση με όσο το δυνατόν πιο ψυχρό τόνο στη φωνή σου. Να επαναλαμβάνεις συχνά και με διάφορους τρόπους ότι η αλλαγή και η διαφορετικότητα δεν είναι ανεκτές.

Απέφυγε να αντιμετωπίζεις τις απώλειες της ζωής σου

Υιοθέτησε μια πρακτική που να σε κάνει να μην βιώνεις τα συναισθήματα που συνοδεύουν μια απώλεια. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις αλκοόλ ή ναρκωτικές ουσίες, μπορείς να τρως ασταμάτητα ή να εργάζεσαι χωρίς διάλλειμα. Μη δίνεις σημασία στις απώλειες και προσπάθησε πάντα να εκλογικεύεις με φράσεις όπως: «Τα καλύτερα έρχονται», «Έλα μωρέ σιγά τι έγινε τώρα;», «Μεγάλος άνθρωπος ήταν, ξεκουράστηκε». Μη ζητάς βοήθεια και προσπάθησε να φέρεις εις πέρας μόνος / μόνη σου τις απώλειες που περνάς ακόμα και αν αρρωστήσεις. Μην αφήνεις τους άλλους να πενθούν και να χαλούν το όμορφο κλίμα. Ζήτα τους «να συνέλθουν και να σοβαρευτούν».  Μην κλάψεις και άσκησε λογοκρισία σε όποιον το κάνει. Τα δάκρυα όχι μόνο είναι σημάδι αδυναμίας αλλά όταν κλαίμε κουράζουμε και τους άλλους γύρω μας. Μην αφήνεις τα συναισθήματα σου να φανούν και παίξε το ρόλο του δυνατού/δυνατής για «χάρη των άλλων».

Μην μένεις ποτέ μόνος/μόνη.

Ζήσε σύμφωνα με το ρητό που λέει: «Καλύτερα μια κακή σχέση απ ΄το καθόλου σχέση».  Μη μένεις καθόλου μόνος/η και  απέφυγε να σκέφτεσαι. Να μιλάς συνεχόμενα και ακατάπαυστα. Αν κουραστείς απαίτησε από όποιον βρίσκεται γύρω σου να αρχίσει να μιλά εκείνος και αν δεν το κάνει κάνε καυγά για αυτό.  Να βιώνεις τη μοναξιά και τη σιωπή σαν κάτι απειλητικό και να  το αποφεύγεις όσο μπορείς ανταλλάσοντας την παρέα κάποιου ανθρώπου ακόμα και με την ψυχική σου γαλήνη αν χρειαστεί. Άσε τους άλλους να παίρνουν αποφάσεις για σένα και μετά να τους κατηγορείς για τα αποτελέσματα.

Μην αναζητάς το νόημα της ζωής σου. Μην σκέφτεσαι πάνω σε έννοιες όπως ευθύνη, ελευθερία, μοναξιά και νόημα γιατί μπορεί να προβληματιστείς και αυτό δεν το θέλουμε.

Να παραμένεις στη σκιά

Μην κάνεις δραστηριότητες οι οποίες σου χτίζουν αυτοεκτίμηση. Είναι  γνωστό σε όλους ότι  κάτι τέτοιο οδηγεί τους ανθρώπους σε έπαρση και άκρατο εγωισμό.  Μην λες για τον εαυτό σου ότι είσαι καλός/καλή σε κάτι. Αυτά δεν πρέπει να τα λέμε εμείς πρέπει να  τα λένε οι άλλοι. Αν δεν τα πουν πάει να πει ότι πρέπει να προσπαθήσουμε τουλάχιστον μέχρι εξαντλήσεως για να λάβουμε τα «μπράβο»  τους και την αποδοχή τους. Μην αντιμετωπίζεις προκλήσεις και μην ζητά κοινωνική αναγνώριση.  Τέλος, μη λες σε κανένα τι καλό κάνεις γιατί με αυτό τον τρόπο το επιδεικνύεις και χάνει την αξία του.

Απέφυγε τις συγκρούσεις

Να διατηρείς σχέσεις μέσα στις οποίες θα αποφεύγονται οι ανοιχτές συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις. Να διαλέγεις ανθρώπους με τους οποίους θα μπορείς άνετα να κρατάς μούτρα (για τουλάχιστον τρεις ώρες και πάνω), θα υιοθετείς την πρακτική της τιμωρητικής σιωπής και της παγωμάρας μέσα στο χώρο. Μην κάνεις δεκτή τη συγγνώμη και φυσικά μην πέσεις εσύ από το επίπεδο σου λέγοντας εσύ μία. Μην βάζεις όρια και μη δέχεσαι όρια από τους άλλους.

Η αγάπη και οι σχέσεις σημαίνουν θυσία

Η αγάπη είναι η ολοκληρωτική εμπλοκή στη ζωή του άλλου. Για να αποδείξουμε την αγάπη μας πρέπει να μπορούμε να αναπνέουμε με μια ανάσα, αλλιώς δεν μετράει. Οι καλές σχέσεις ως γνωστόν,  δεν θέλουν κόπο και προσπάθεια , γίνονται στο άψε σβήσε.

Βάφτισε «σχέση» το σεξ που έκανες χθες με έναν/μία άγνωστο και δημιούργησε του την εντύπωση ότι κάνει κάτι ανήθικο αν δεν ανταποκριθεί στις προσδοκίες σου. Χρησιμοποίησε φράσεις όπως : «Οι άντρες δεν κάνουν έτσι» ή «Όλα τα γουρούνια έχουν την ίδια μούρη» και «Οι σωστές γυναίκες φαίνονται με τη μία» ή «Γίνε πρώτα εσύ θηλυκό και μετά θα σε βρει και το αρσενικό».

Θυσίασε ότι αγαπάς και σου αρέσει στον εαυτό σου για να μπορέσεις να κάνεις τη σχέση που ονειρεύεσαι. Αφού το κάνεις αυτό ζήτα και από τον άλλο να θυσιάσει κομμάτια του εαυτού του για να σου αποδείξει την αγάπη του για σένα. Αν χωρίσεις – μην το κάνεις ολοκληρωτικά. Κράτα επαφές με τους/τις πρώην σου. Κάνε σεξ μαζί τους και προσπάθησε εκ νέου να κάνεις σχέση. Αν αυτό αποτύχει επανέλαβε τα παραπάνω βήματα ξανά.

Είσαι έτοιμος/η!  Συγχαρητήρια!  Μπορείς να παραμείνεις παιδί για όσα χρόνια θες.

Το μόνο που δεν μπορείς είναι να απολαύσεις τη ζωή με τον τρόπο που τη ζουν και την απολαμβάνουν  οι πραγματικά ενήλικοι άνθρωποι. Μπορείς να τους αναγνωρίσεις επειδή πατάνε γερά στα πόδια τους, γελάνε δυνατά και κλαίνε με λυγμούς όταν χρειάζεται. Μπορείς να τους ξεχωρίσεις γιατί ενώ είναι πρόσχαροι και ευγενικοί δεν διστάζουν να βάλουν όρια και για αυτό αισθάνεσαι ασφάλεια δίπλα τους. Παρατηρείς ότι οι σχέσεις τους έχουν διάρκεια στο χρόνο και ότι τα μέλη μεταξύ τους κάνουν διαφορετικά πράγματα. Θα τους βρεις να ασχολούνται με τα κοινά και θα είναι ενήμεροι χωρίς όμως να τους πνίγει ο φόβος, το άγχος και η μιζέρια  για την πραγματικότητα.  Μπορεί επίσης να τους θαυμάζεις γιατί ακούς όλα αυτά που έχουν κάνει και ένα σου κομμάτι μπορεί να τους ζηλεύει. Με την καλή έννοια. Να θες αυτό που έχουν. Και ξέρεις κάτι;

Γίνεται. Αρκεί να το θελήσεις.

Σημαντική σημείωση:

Οι παραπάνω κατευθυντήριες γραμμές για την μη ενηλικίωση, προσπαθούν  μέσα από το χιούμορ να αναδείξουν ένα υπαρκτό πρόβλημα το οποίο μοιράζονται με ανησυχία πολλοί  επαγγελματίες στο χώρο της ψυχικής υγείας. Την άρνηση πολλών ανθρώπων,  να ενηλικιωθούν.

Η άρνηση αυτή, κοστίζει τόσο στο ίδιο το άτομο όσο και στην κοινωνία. Οι νέοι άνθρωποι λαμβάνουν ένα  επικίνδυνο μήνυμα: «Μη μεγαλώσεις, μείνε για πάντα – αν όχι παιδί, έφηβος. Απόλαυσε, ζήσε, μη δίνεις σημασία στις συνέπειες.»  Αυτό φυσικά είναι μια φαντασίωση καθώς ο κύκλος της ζωής μας έχει αρχή, μέση και τέλος και κάθε ηλικία έχει τα δικά της δώρα αλλά και τους δικούς της περιορισμούς. Η άρνηση της ενηλικίωσης ισοδυναμεί τελικά, με άρνηση της ίδιας της ζωής.

Η ενηλικίωση δεν μπορεί αλλά ούτε και πρέπει να συνδέεται μόνο με ευθύνες, προβλήματα και σοβαροφάνεια αλλά να περιγράφεται όπως πραγματικά είναι: «Μια διαδικασία πλούσια σε προκλήσεις , σε δημιουργία σημαντικών σχέσεων και άρα ως αποτέλεσμα μια διαδικασία εξέλιξης του εαυτού. Μια διαδικασία πλούσια σε συναισθήματα. Σε χαρές και λύπες. Σε συγκρούσεις και οριοθέτηση. Σε ουσιαστικές σχέσεις και εμπειρίες

©Νάνσυ Ψημενάτου

Πηγή : Οδηγός μη ενηλικίωσης σε οκτώ βήματα

Δεν μπορώ να μιλήσω τώρα, έχω να διαβάσω τον μικρό

Οι άνθρωποι που κατοικούμε αυτόν τον ευλογημένο τόπο έχουμε, νομίζω, μαγικές, υπεράνθρωπες δυνάμεις. Τα ξέρουμε όλα. Ή λίγο από όλα, ή όλα από λίγο, ή τέλος πάντων μας είναι αδύνατον να συμφιλιωθούμε με την άγνοιά μας ή να αντιληφθούμε τη σκοπιμότητα αυτής.

Αυτό το –αρκετά ελληνικό– χαρακτηριστικό που ορθώνεται σθεναρά σε όσα ο έρμος ο Σωκράτης διακήρυττε κάποτε (ξέρετε, εν οίδα ότι ουδέν οίδα), μεγεθύνεται, για να μην μπω γιγαντώνεται, όταν γινόμαστε γονείς. Τότε είναι που πραγματικά και αδιαμφισβήτητα τα ξέρουμε ΟΛΑ. Προφανώς γιατί τότε είναι που γεννιέται από εμάς ένα πλάσμα που δεν ξέρει ΤΙΠΟΤΑ.

Οι μαμάδες γινόμαστε παιδίατροι, σύμβουλοι θηλασμού, ψυχολόγοι. Πόσες φορές δεν έχουμε κουνήσει το δάχτυλο σε φίλες μαμάδες εκστομίζοντας συμβουλές με ύφος απόφοιτου Παιδιατρικής. Πόσες φορές δεν έχουμε φιλτράρει κατά το δοκούν οδηγίες του παιδιάτρου.

Έχουν και οι μπαμπάδες αγαπημένο ρόλο. Γίνονται προπονητές. Θέλω να πω, ενώ αρχικά εμπιστεύονται τα παιδιά τους στα χέρια ενός προπονητή, αγαπούν τελικά να ωρύονται στις κερκίδες στον πεντάχρονο γιο τους που δεν κατάλαβε ότι ήταν οφσάιντ ή που δεν σηκώθηκε για το ριμπάουντ.

Και μέχρις εδώ καλά, η προσπάθειά μας να αναπαράγουμε το είδος μας ως φωτεινοί παντογνώστες πάει περίφημα.

Και έρχεται η στιγμή που αποφασίζουμε να κάνουμε ΚΑΙ τον δάσκαλο. Η ιδιότητά μας αυτή δεν περιορίζεται στο να λύσουμε μια απορία– όχι. Συνεχίζεται με την ακόρεστη και ακαταμάχητη επιθυμία να ανοίγουμε τα τετράδια των παιδιών μας όταν γυρίζουν από το σχολείο, να θρονιαζόμαστε σαν κέρβεροι δίπλα τους την ώρα της μελέτης, «δεν μπορώ να μιλήσω τώρα, έχω να διαβάσω τον μικρό» και σβήσ’ το, δεν το έχεις γράψει καλά και δεν έβαλες τόνο, και κάνε και αυτές τις δύο ασκήσεις που κατέβασα από το ίντερνετ, τίποτα δεν σας βάζει αυτή…

Στον αντίποδα, η μεγαλύτερη ένωση γονέων και κηδεμόνων της Ισπανίας αποφάσισε να μην κάνει τον δάσκαλο, αφού οι γονείς διαπίστωσαν ότι το φορτίο σχολικής μελέτης δεν ήταν τελικά ανάλογο με τις επιδόσεις των μαθητών σε σύγκριση με τους ξένους συνομηλίκους τους. Εμάς –ή τους περισσότερους από εμάς– τους Έλληνες γονείς μάς διακατέχει ένα συναίσθημα απόλυτης ικανοποίησης (θεωρώ πως έχει μαζοχιστικές ψυχαναλυτικά προεκτάσεις – δεν μπορεί), όταν η σάκα του παιδιού μας επιστρέφει πλήρης εργασιών για το σπίτι.

Και τελικά με την επιστροφή του παιδιού μας στο σπίτι από το σχολείο χτυπά άλλο ένα κουδούνι.

Δεν ξέρω αν τελικά η επιθυμία μας να το παίζουμε τόσο δάσκαλοι –σε αντίθεση με τους Ισπανούς γονείς– προκύπτει από την αδυναμία μας να εμπιστευτούμε το ταλαιπωρημένο εκπαιδευτικό μας σύστημα, ή την επιλογή του διδακτικού προσωπικού και την απουσία αξιολόγησης. Αυτή όμως η οικιακή εσωστρέφεια της μελέτης δεν οδηγεί πουθενά, το αισθάνομαι και το γράφω για να το διαβάσω εγώ που είμαι μαμά 3 μαθητών, τώρα η ώρα είναι 3 μ.μ. και δεν μπορώ να γράψω άλλο, γιατί πρέπει να πάω να τους «διαβάσω».

Πηγή : ΕΧΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ…

 

Δεν αισθάνομαι κανένα μίσος στην καρδιά μου

“Δεν αισθάνομαι κανένα μίσος στην καρδιά μου. Δεν μισώ το ISIS ή τον αμερικανικό στρατό. Δεν μισώ τη Χαμάς ή το Ισραήλ. Δεν μισώ τους διευθύνοντες συμβούλους και τους κερδοσκόπους του πολέμου. Θέλω όλοι να σταματήσουν αυτό που κάνουν. Αλλά δεν τους μισώ.

Έχω καταλάβει ότι είμαστε όλοι οικογένεια. Πίσω από όλες τις ετικέτες – ISIS, στρατιώτης των ΗΠΑ, τρομοκράτης, εγκληματίας πολέμου, βλέπω ανθρώπους. Είναι η οικογένειά μου. Τα μέλη της οικογένειας που σκοτώνουν μέλη της οικογένειας. Αυτή είναι η αλήθεια που βλέπω.

Πιστεύω ότι οι παιδικές καρδιές μας το γνωρίζουν στην αρχή. Αλλά με την πάροδο του χρόνου, παίρνουμε τραύματα και πόνο γιατί μεγαλώνουμε σε αυτόν τον κόσμο και ξεχνάμε.

Όταν κοιτάω στα μάτια των στρατιωτών του ISIS ή των αμερικανών χειριστών drone, βλέπω ανθρώπους που εγκλωβίζονται σε ψευδαισθήσεις διαχωρισμού, που εγκλωβίζονται σε καρμικούς κύκλους βασάνων.

Όλοι όσοι πληγώνουν τους άλλους υποφέρουν βαθιά. Όλοι φέρουν βαθιές πληγές. Εκείνοι που μισούν υποφέρουν από αυτό το μίσος και μας δεσμεύουν όλους σε τραγικούς κύκλους βίας.

Αυτό που αναζητώ είναι ένα μέλλον που δίνει αξία σε όλους μας. Αυτό που αναζητώ είναι ένας κόσμος όπου ο καθένας αναγνωρίζεται πρώτα ως άνθρωπος. Εκείνοι που επιθυμούν να σκοτώσουν θυμάμαι ότι κάποτε ήταν παιδιά ηλικίας 5 ετών. Αυτό το παιδί δεν είχε καμία έννοια μίσους, καμία επιθυμία να σκοτώσει. Όλα αυτά μαθαίνονται. Και αν επιθυμούμε έναν κόσμο ειρήνης, δεν μπορούμε να ζητήσουμε από τον άλλο να ξεκινήσει πρώτα. Πρέπει να ξεκινήσει πρώτα από μας.

Ίσως αυτό το είδος της αγάπης είναι πολύ ριζοσπαστικό για πολλούς να το καταλάβουν.

Ξέρω ότι οι άνθρωποι θα πουν, “αλλά θέλουν να μας σκοτώσουν. Τι κάνουμε για τους ανθρώπους που μπορεί να είναι απρόσιτοι;”

Σε αυτό δεν έχω εύκολη απάντηση. Αλλά ξέρω ότι ό, τι κι αν κάνουμε, οι ενέργειές μας πρέπει να οδηγούνται από την αρχική συνειδητοποίηση μας ότι όλοι είμαστε οικογένεια – ότι ο στόχος μας είναι ένα μέλλον που υπολογίζει τον καθένα. Χωρίς αυτή τη συνειδητοποίηση οι προσπάθειές μας θα καταδικαστούν για να δημιουργούν περισσότερη δυστυχία στον κόσμο, περισσότερο πόνο, πιο τραυματισμένες καρδιές, περισσότερο μίσος. Θα αντιμετωπίσουμε μια άλλη νέα γενιά που μισούν, όπως μίσησαν οι γονείς τους.

Αν αναγνωρίσουμε ότι είμαστε οικογένεια, τότε κάτι νέο ίσως είναι δυνατό. Μιλήστε στον εχθρό σας ως άνθρωπο, αποτιμώντας τις κοινές επιθυμίες που έχετε για την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια. Δεν έχουμε ιδέα τι θα μπορούσε να γίνει με αυτή την κατανόηση. Αυτό κάνει αυτό τον τρόπο τόσο ισχυρό.

– Tim Hjersted, συνιδρυτής Films For Action

Ολόκληρο το κείμενο, εδώ: http://www.filmsforaction.org/…/to-see-the-world-with-eyes…/

Σκουπιδιάρης στην Μπογκοτά μάζευε τα βιβλία στο δρόμο -Εχει 25.000 σήμερα

Για πάνω από 20 χρόνια, ένας οδηγός σκουπιδιάρικου στην πρωτεύουσα της Κολομβίας έδινε μια δεύτερη ζωή στα βιβλία που είχαν πετάξει στα σκουπίδια.

Σήμερα τον αποκαλούν «ο αφέντης των βιβλίων». Στα κρύα πρωινά της Μπογκοτά μάζευε χιλιάδες βιβλία, σε όλους τους δρόμους, και έκανε το σπίτι του πραγματική βιβλιοθήκη.
Ολα ξεκίνησαν το 1997, όταν έκανε μια «συγκλονιστική» αποκάλυψε που άλλαξε τη ζωή του José Alberto Gutierrez, 54 ετών σήμερα, με γκρίζα μαλλιά. «Ανακάλυψα για πρώτη φορά ότι οι άνθρωποι πετούν και βιβλία στα σκουπίδια και άρχισα να τα μαζεύω», εξήγησε στο γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων.


Το πρώτο βιβλίο που μάζεψε ήταν μια έκδοση της Αννας Καρένινα του Λέοντος Τολστόι, το οποίο βρήκε μέσα σε ένα κιβώτιο με δεκάδες άλλα βιβλία. Ετσι, ο José Alberto Gutierrez άρχισε να μαζεύει μυθιστορήματα, συλλογές ποιημάτων, διδακτικά βιβλία. Τα έπαιρνε σπίτι του, στην εργατική συνοικία της Nueva Glori, νότια της Μπογκοτά.
Με τα χρόνια, το σπίτι του γέμισε με αντίτυπα του «Μικρού Πρίγκηπα», της «Ιλιάδας» και πολλά έργα του Γκάμπριελ Γκαρσία Μαρκέζ, βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας της Κολομβίας. Πολλοί γείτονες άρχισαν να έρχονται να του ζητούν βιβλία για να βοηθούν τα παιδιά τους στα μαθήματα.


Ετσι, το 2000, με τη βοήθεια της συζύγου του Luz Mery Gutierrez και των τριών παιδιών του, μεταμόρφωσε τα 90 τετραγωνικά του ισόγειου σπιτιού του σε μια δωρεάν βιβλιοθήκη και την ονόμασε «Η δύναμη των λέξεων».
Η επιτυχία της πρωτοβουλίας του ξεπέρασε τις προσδοκίες του. Εθελοντές από όλο τον κόσμο  ήρθαν στο σπίτι του για να βοηθήσουν αυτό το ζευγάρι σκουπιδιάρηδων που ήταν ερωτευμένοι με την λογοτεχνία. «Νομίζω ότι είναι η μόνη βιβλιοθήκη στον κόσμο όπου τα βιβλία προσφέρονται σε όσους τα θέλουν», δηλώνει ο ίδιος.
Το εκπληκτικό είναι ότι επειδή πολλά από τα βιβλία που έφερνε στο σπίτι ο 54χρονος, ήταν σε κακή κατάσταση. Τότε ανέλαβε η σύζυγός του Luz Mery, η οποία είναι μοδίστρα, να δημιουργήσει ένα «νοσοκομείο γραμμάτων». «Τα βιβλία που μας φαίνονται ενδιαφέροντα ή είναι σε κακή κατάσταση, η γυναίκα μου τα επιδιορθώνει», δήλωσε.


«Η δύναμη των λέξεων» έγινε γνωστή σε όλη την Κολομβία και ο José Alberto άρχισε να είναι καλεσμένος σε Φεστιβάλ Βιβλίων στη Χιλή, στο Μεξικό και φυσικά στην Κολομβία.
Σιγά-σιγά άρχισε να δέχεται και πολλές δωρεές. Τα περισσότερα βιβλία που έχει τώρα στη διάθεσή του δεν προέρχονται από τα σκουπίδια.
«Είναι  μια υπέροχη κατάρα. Οσα περισσότερα βιβλία δίνουμε, τόσο περισσότερα βιβλία μας προσφέρουν», λέει, γελώντας.


Σήμερα το σπίτι των Gutierrez μοιάζει με λαβύρινθο χαρτιού. Η βιβλιοθήκη τους έχει 25.000 έργα αλλά τα παιδιά δεν μπορούν πλέον να έρχονται να διαβάζουν, γιατί δεν υπάρχει χώρος.

Για να μπορέσει να «ξεφορτωθεί» τα χιλιάδες βιβλία, η οικογένεια ταξίδεψε σε όλη την Κολομβία, μοιράζοντας έργα σε φτωχές περιοχές της χώρας. Πολλοί δάσκαλοι σχολείων τους καλούν για βιβλία.
«Εμένα τα βιβλία με μεταμόρφωσαν. Ετσι, πιστεύω ότι μπορώ να προσφέρω ένα ελάχιστο και σε άλλους», δηλώνει ο José Alberto Gutierrez.


Το πάθος του για διάβασμα το πήρε από τη μητέρα του που διάβαζε κάθε βράδυ στα παιδιά της, στο οικογενειακό σπίτι με ένα δωμάτιο, χαμένο στα βουνά της Κολομβίας. «Αυτή μου έδωσε τα φώτα», λέει ο γιός της, ο οποίος δεν μπόρεσε να προχωρήσει στο σχολείο, μετά το δημοτικό. Αλλά τώρα είναι αποφασισμένος να συνεχίσει και τον Ιούλιο του 2017 θα δώσει εξετάσεις για απολυτήριο λυκείου.

Πηγή : Σκουπιδιάρης στην Μπογκοτά μάζευε τα βιβλία στο δρόμο -Εχει 25.000 σήμερα

Φωτιά από τον Ουρανό

Ο Ιδιοκτήτης των Harrods, της Γαλλικής ποδοσφαιρικής ομάδας Παρί Σεν Ζερμέν, της αυτοκινητοβιομηχανίας Porsche ,της κινηματογραφικής εταιρείας MIRAMAX και της Louis Vuitton, ο μεγαλο- μέτοχος της Credit Suisse και της Barclays, ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης ακινήτων στο Σίτυ του Λονδίνου, συμπεριλαμβανομένου του Ολυμπιακού Χωριού και του Park Lane του InterContinental Hotel, του Majestic Hotel, Grand Hyatt και του Carlton Hotel .

Ο χρηματοδότης πολλών ΜΜΕ παγκοσμίως και με την σύμφωνη γνώμη των Αμερικανών, του μισθοφορικού στρατού που δρα στην Λιβύη και που προκάλεσε την ανατροπή του Μουαμάρ Καντάφι μα και των μισθοφόρων στην Συρία που προκάλεσαν την εμφύλια διαμάχη και που η εφημερίδα New York Times τον κατηγόρησε ως χρηματοδότη της τρομοκρατικής οργάνωσης Al-Nusra Front που έχει στόχο τη δημιουργία ενός ισλαμικού κράτους στη Συρία, του ISIS δηλαδή, δήλωσε σύμφωνα με την Real News πως είναι «Ανέκδοτο οι επενδύσεις στην Ελλάδα» λόγω του πάγου που έπεσε στην επένδυση του καθώς έχουν εμφανιστεί διάφοροι διεκδικητές τμημάτων της έκτασης που αγόρασε στη Ζάκυνθο.

Ο λόγος για τον πρώην εμίρη του Κατάρ Hamad bin Khalifa bin Hamad bin Abdullah bin Jassim bin Mohammed Al Thani του οποίου η εταιρεία «Πιμάνα Α.Ε.» έχει αγοράσει πριν δυόμισι χρόνια στη Ζάκυνθο 14.387 στρέμματα όπου περιλαμβάνεται και η πανέμορφη περιοχή του διάσημου ναυαγίου, (περιοχή Natura) έναντι του ποσού των 18 εκατ. Ευρώ!!!  (Nytimes: Qatar’s Support of Islamists Alienates Allies Near and Far https://www.nytimes.com/2014/09/08/world/middleeast/qatars-support-of-extremists-alienates-allies-near-and-far.html?mcubz=3 )

Η «PIMANA (ΠΙΜΑΝΑ) ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΚΙΝΗΤΩΝ», Ελλάδα εκπροσωπείται  από την Τζουμάνα Μπεσάρα  η οποία εκτελεί χρέη Πρόεδρου.

Η τεράστια δασική έκταση μεταβιβάστηκε φαστ τρακ στον Al Thani με τη χρήση ενός εγγράφου της περιόδου της Ενετοκρατίας! Με ένα έγγραφο του 1700 και με μια βεβαίωσή του ελληνικού δημοσίου ότι δεν έχει δικαιώματα στο κομμάτι που πουλήθηκε, χιλιάδες στρέμματα δημοτικής-δημόσιας γης, μα και ιδιωτικές εκτάσεις δόθηκαν προς «επένδυση»! Η Περιφέρεια Ιονίων Νήσων, κάτοικοι και η εκκλησία καταθέσαν ασφαλιστικά μέτρα…

Σύμφωνα με την μηνυτήρια αναφορά εναντίων της «Πιμάνα Α.Ε.» που κατέθεσαν Ιερά Μητρόπολη Ζακύνθου και Στροφάδων, και η Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου των Κρημνών: «Κύριος μέτοχος, (άρα ουσιαστικός ιδιοκτήτης), με κυρίαρχο ποσοστό συμμετοχής (άνω του 95%) στην εταιρεία αυτή, δυνάμει του υπ’ αριθμ. 1.370/4-12-2012 καταστατικού, (ΦΕΚ 14062/7-12-2012), (σχετ. 3), εμφανίζεται ο Κριστιάν (Christian) Κομέρ (Comair), κάτοικος  Λιβάνου. Ο ίδιος περαιτέρω εμφανίζεται ως κύριος μέτοχος ικανού αριθμού εταιρειών που εδρεύουν στη Χώρα μας, όπως των παρακάτω: – «P.M.C REAL ESTATE ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ», με έδρα την Αθήνα, οδ. Λεωφ. Βασ. Σοφίας 14. – «OFF WHITE ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ, ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΧΩΡΩΝ ΕΣΤΙΑΣΗΣ & ΕΜΠΟΡΙΑΣ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΚΑΙ ΠΟΤΩΝ» , με έδρα την Αθήνα, οδ. Μητροπόλεως, αρ. 72. – «CAPRICE ΑΝΩΝΥΜΗ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΗ, ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ», με έδρα τον Δήμο Κρωπίας Αττικής, 3ο χιλ. Λεωφ. Βάρης – Κορωπίου. – «PIMAKRI (ΠΙΜΑΚΡΙ) ΑΚΙΝΗΤΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ», με έδρα την Αθήνα, οδ. Ευτυχίδου, αρ. 45. – «PIMACO (ΠΙΜΑΚΟ) ΑΚΙΝΗΤΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ», με έδρα την Αθήνα, οδ. Ευτυχίδου, αρ. 45. – «PIMARA (ΠΙΜΑΡΑ) ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΣΤΙΚΩΝ ΑΚΙΝΗΤΩΝ», με έδρα την Αθήνα, οδ. Ευτυχίδου, αρ. 45. – «PIMA-MAR (ΠΙΜΑ –ΜΑΡ) ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΚΙΝΗΤΩΝ», με έδρα την Αθήνα, οδ. Ευτυχίδου, αρ. 45. – «PIMA (ΠΙΜΑ) ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ», με έδρα την Αθήνα, οδ. Ευτυχίδου, αρ. 45. 2 – «PIMANA (ΠΙΜΑΝΑ) ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΚΙΝΗΤΩΝ», με έδρα την Αθήνα, οδ. Ευτυχίδου, αρ. 45. – «PIMANSO ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ Α.Ε. ΑΓΟΡΑΠΩΛΗΣΙΑ ΑΚΙΝΗΤΩΝ». – «PIMA – GATE (ΠΙΜΑ – ΓΚΕΗΤ) ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΚΙΝΗΤΩΝ»

(ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΜΗΝΥΤΗΡΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ http://www.thetoc.gr/images/articles/1/article_47161/%CE%9C%CE%97%CE%9D%CE%A5%CE%A4%CE%97%CE%A1%CE%99%CE%91%20%CE%91%CE%9D%CE%91%CE%A6%CE%9F%CE%A1%CE%91.pdf )

Δικηγόρο ο εμίρης Al Thani στην Ελλάδα έχει τον πρώην γενικό γραμματέα της κυβέρνησης της πρώτης φοράς αριστερά Σπύρο Σαγιά ο οποίος δήλωσε πως «Ο εμίρης έχει έναν μεγάλο έρωτα με την Ελλάδα, και με το Ιόνιο ιδιαίτερα», γι αυτό δέχτηκε να μπλεχτεί στα γρανάζια της ελληνικής γραφειοκρατίας….Ο Σαγιάς είχε και τον ρόλο συντονιστή στη ομάδα διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, πλαισιώνοντας τον Χουλιαράκη και Τσακαλώτο.
Το πολεμικό κλίμα εναντίων της ελληνικής δικαιοσύνης και όσων αντιδρούν έχει αναλάβει η «Καθημερινή», με τον Τάσο Τέλλογλου, υπέρ του Al Thani…

(Καθημερινή: Συνεχίζεται η περιπέτεια του εμίρη του Κατάρ σε Ζάκυνθο και Πάτρα http://www.kathimerini.gr/882268/article/oikonomia/ellhnikh-oikonomia/synexizetai-h-peripeteia-toy-emirh-toy-katar-se-zakyn8o-kai-patra )

Ποια δασική έκταση είπαμε ότι καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά στην Ζάκυνθο;

*Η κεντρική φωτογραφία είναι από το το πλήρωμα ενός στρατιωτικού ελικπτέρου CHINOOK CH47 το οποίο φωτογράφισε το «Ναυάγιο» της Ζακύνθου, αφού είχε κάνει ανεφοδιασμό στον ειδικό σάκο-κουβά που φέρει στο κάτω τμήμα του. Δίπλα φωτογραφία από τον καπνό της φωτιάς. Οι φωτογραφίες από εδώ (imerazante.gr)

Πηγή : Φωτιά από τον Ουρανό

Πέντε χρόνια φυλακή για τον κληρονόμο της Samsung

Ένοχος για διαφθορά κρίθηκε ο αντιπρόεδρος της Samsung Λι Τζάε-Γιονγκ, ο οποίος καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκισης σε μία δίκη που χαρακτηρίστηκε ως «η δίκη του αιώνα» και ανέτρεψε την πρόεδρο της Νότιας Κορέας, Παρκ Γκιουν-χιε.

Σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου, ο 49χρονος αντιπρόεδρος του νοτιοκορεατικού ομίλου, του μεγαλύτερου κατασκευαστή smartphones στον κόσμο, είναι ένοχος μεταξύ άλλων για διαφθορά και ψευδορκία.

Κι αυτό γιατί ο Λι δωροδόκησε με περίπου 40 εκατομμύρια δολάρια την πρόεδρο Παρκ με αντάλλαγμα πολιτικές χάρες.Ο δισεκατομμυριούχος, που είναι ο τρίτος πλουσιότερος άνθρωπος της χώρας, αρνείται τις κατηγορίες και βρίσκεται υπό κράτηση από τον Φεβρουάριο.

Οι συνήγοροι του κληρονόμου της Samsung αναμένεται να ασκήσουν έφεση, ενώ ανακοίνωσαν ότι δεν μπορούν να δεχτούν την απόφαση. «Είμαστε πεπεισμένοι ότι η απόφαση θα ανατραπεί», δήλωσε ο δικηγόρος Σονγκ Γου-τσέολ.

Βάσει της νομοθεσίας της Νότιας Κορέας δεν μπορούν να ανασταλούν οι καταδίκες σε περισσότερα από τρία χρόνια φυλάκιση. Η πενταετής φυλάκιση είναι μια από τις μεγαλύτερες ποινές που έχουν επιβληθεί σε μεγάλο επιχειρηματία της χώρας.

Σύμφωνα με το δικαστήριο, η οικονομική στήριξη που πρόσφερε η Samsung στην έμπιστη φίλη της προέδρου, την Τσόι Σουν-σιλ, ισοδυναμεί με δωροδοκία, περιλαμβανομένων των 6,4 εκατομμυρίων δολαρίων (5,4 εκατομμυρίων. ευρώ) που κέρδισε χορηγώντας την καριέρα της κόρης της Τσόι στην ιππασία.

Σε αντάλλαγμα για τις συνεισφορές αυτές, η Samsung δέχθηκε τη στήριξη της κυβέρνησης της Νότιας Κορέας για την αμφιλεγόμενη συγχώνευση το 2005 δύο θυγατρικών της, κάτι που βοήθησε τον Λι να ενισχύσει τον έλεγχό του στον όμιλο.

Έξω από το δικαστήριο εκατοντάδες αστυνομικοί αναπτύχθηκαν για να αποτρέψουν τις αντιπαραθέσεις μεταξύ υπερασπιστών και μη του Τζάε-Γιονγκ και της Γκιουν-χιε. Πάνω από 450 άνθρωποι υπέβαλαν αίτηση για να γίνουν μάρτυρες στη «δίκη του αιώνα».

Μπορεί ο 49χρονος να εξοργίστηκε από τη δωδεκάχρονη ποινή που είχαν ζητήσει ο εισαγγελέας, ωστόσο η ποινή που τελικά του επιβλήθηκε είναι η μεγαλύτερη που δίνεται σε οποιονδήποτε ηγέτη των νοτιοκορεάτικων τσεμπόλ, δηλαδή των επικεφαλής οικογενειακών πολυεθνικών κολοσσών.

Η καταδίκη του Λι θα μπορούσε να έχει συνέπειες για την Παρκ, που αντιμετωπίζει την πιθανότητα της ισόβιας κάθειρξης, όταν εκδοθεί η σχετική δικαστική απόφαση αργότερα φέτος.

Πηγή : Πέντε χρόνια φυλακή για τον κληρονόμο της Samsung

Αυτοί Που Βάζουν Τις Φωτιές

Μέσα σε τέσσερα χρόνια στην Ελλάδα ξέσπασαν 60.000 πυρκαγιές.
Σ’ αυτό το διάστημα, η Αστυνομία συνέλαβε περισσότερους από 4000 υπόπτους για εμπρησμό.
Καταδικάστηκαν σε πρώτο βαθμό 700.
Στη φυλακή πήγε ένας.

Τι πάει στραβά; Και ποιοι είναι αυτοί, τελικά, που βάζουν τις φωτιές;

 

Ο Μούσιας και ο Πολιτικός

Ο μαλλιάς πήδηξε τον κοντό φράχτη και μπήκε στον κήπο χωρίς να τον δει κανείς. Έκανε τη δουλειά του και, για κάποιο λόγο, έμεινε λίγο ακόμα έξω από το σπίτι, προς την πλευρά του σχολείου, μέχρι που ο καπνός άρχισε να φαίνεται από όλο το χωριό, και άνθρωποι άρχισαν να καταφτάνουν.
Ήταν μεσάνυχτα, αλλά ολόκληρο το Ξεροκάσι Μεσσηνίας (λόγιο όνομα: Παλαιόκαστρο) βρέθηκε αμέσως στο πόδι. Είχε προηγηθεί το εφιαλτικό Σαββατοκύριακο των πυρκαγιών στην Ηλεία, βλέπεις, και όλος ο κόσμος φοβόταν ότι οι φωτιές θα έρχονταν και στο δικό τους χωριό.

Και τώρα, μία είχε έρθει.

Κάποιοι φαντάροι είδαν κάποιον «μελαχρινό» να φεύγει προς το δάσος, μια Βουλγάρα που προσέχει έναν παππού είδε έναν «ξανθό». Όλο το υπόλοιπο βράδυ οι κάτοικοι περιπολούσαν τους δρόμους μέσα και γύρω από το χωριό.

30 ώρες αργότερα κάποιος έβαλε άλλη φωτιά στη θέση Καλύβια, ανάμεσα σε δυο γειτονικά χωριά, την Κορομηλιά και το Αργυρόκαστρο. Πλέον όλα τα χωριά της περιοχής ήταν σε ετοιμότητα όμως, και η ανταπόκριση ήταν άμεση: Δεκάδες τρακτέρ αγροτών με δεξαμενές νερού των 500 λίτρων έφτασαν αμέσως –το Τρίκορφο μόνο του έστειλε περίπου πενήντα- και περιόρισαν αμέσως τις εστίες. Αεροπλάνα που βρίσκονταν καθ’ οδόν για την Αρεόπολη έκαναν μια παράκαμψη και άδειασαν το φορτίο τους στον πυρήνα της φωτιάς. Οι φλόγες πρόλαβαν να κάψουν μόνο 200 στρέμματα, κυρίως ελιές και λόγγους.

Το σπίτι στο οποίο έγινε η πρώτη απόπειρα εμπρησμού ανήκε στον Ιωάννη Γιαννακόπουλο, παλιό βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, που εκείνες τις μέρες έλειπε στην Αθήνα. Όταν του τηλεφώνησα ήταν πολύ διστακτικός να μου μιλήσει για τον «μελαχρινό» ή «ξανθό» «μαλλιά», τον άνθρωπο που είχε μπει στο πατρικό του σπίτι και είχε προσπαθήσει να του το κάψει.

«Η προανάκριση διεξάγεται ακόμα», μου είπε, «και δεν θα ήθελα να μιλήσω γι’ αυτό το παιδί που λένε πως το έκανε».

Αποκάλεσε τον εμπρηστή “παιδί”.

Από πηγές στην περιοχή έμαθα πως ο βασικός ύποπτος είναι ένας νεαρός ντόπιος που αντιμετωπίζει «ψυχολογικά προβλήματα».

Αυτές ήταν δύο λέξεις που θα συναντούσα πολύ συχνά στο ρεπορτάζ γι’ αυτό εδώ το κείμενο.

Αυτοί Που Άναψαν Φωτιές

Τις πρώτες δύο εβδομάδες του Αυγούστου του 1998, ο 30χρονος αγρότης Γιώργος Αναστασόπουλος έβαλε επτά πυρκαγιές σε διάφορα σημεία γύρω απ’ το χωριό του, την Καλίδονα της Ηλείας. Αν το όνομα σου φαίνεται γνώριμο, επίτρεψέ μου να σε διαφωτίσω: φέτος κάηκαν 18 σπίτια στην Καλίδονα, και από τη φωτιά πέθανε μια 96χρονη γιαγιά. Το καλοκαίρι του ’98, μετά από κάθε εμπρησμό (οι επτά πυρκαγιές συνολικά έκαψαν 80 στρέμματα δάσους), ο Γιώργος Αναστασόπουλος ήταν που ειδοποιούσε τους συντοπίτες του και τις αρχές, και πρώτος έσπευδε να βοηθήσει στην κατάσβεση. Ο Αναστασόπουλος, παντρεμένος και με ένα παιδί, είχε απασχολήσει και στο παρελθόν τις αρχές για εμπρησμούς, από τότε που ήταν 16 ετών κιόλας –αλλά ποτέ δεν είχε συλληφθεί. «Κάποτε θα συνέβαινε και αυτό», δήλωσε ένας συγχωριανός του μετά τη σύλληψή του στον συντάκτη των ΝΕΩΝ. «Σχεδόν όλοι γνωρίζαμε ότι είναι εμπρηστής αλλά ποτέ κανένας δεν τον είχε καταγγείλει».

Ήταν ένα περιπετειώδες καλοκαίρι, εκείνο του 1998.

«H πυρομανία είναι μια διαταραχή σπάνια. Συνήθως εμφανίζεται σε ανθρώπους που είχαν μαθησιακά προβλήματα, αδέξιους, που δεν έχουν πολύ ανεπτυγμένη κοινωνικότητα»

Δυο μήνες νωρίτερα, στις 23 Ιουνίου ο 35χρονος δασοπυροσβέστης Δημήτρης Χατζηλαγός συνελήφθη ως ύποπτος για εμπρησμό στην περιοχή Τούφες στη Σάμο. Υποστήριξε πως «εξερράγη ο αναπτήρας του όταν θέλησε να ανάψει τσιγάρο, και τον πέταξε σε ξερά χόρτα». Στις 7 Αυγούστου ο 49χρονος Γάλλος τουρίστας Αλέν Ντεφερμόντ προσπάθησε να βάλει φωτιά στη Ζάβια, κοντά στα Σύβοτα όπου παραθέριζε. Έκανε την απόπειρά του στις 6:30 το πρωί –συνελήφθη 2 ώρες αργότερα 25 χιλιόμετρα μακριά, και ομολόγησε –αλλά δεν δικαιολόγησε- την πράξη του. Την επόμενη μέρα, ο 18χρονος Αλβανός Τζερίμ Αλούστρι συνελήφθη στον Εθνικό Δρόμο Πάτρας – Αθηνών κοντά στο Αίγιο, όταν διερχόμενος οδηγός διαπίστωσε ότι ο νεαρός είχε μαζί του δοχείο με βενζίνη και προσπαθούσε να βάλει φωτιά στα χόρτα δίπλα στον δρόμο.

Και φυσικά οι πυρκαγιές δεν τελείωσαν τότε.

Στις 21 Ιουλίου 1999 ο 23χρονος οικοδόμος Παναγιώτης Καλιούπης συνελήφθη κατηγορούμενος για εμπρησμούς σε δασικές και αγροτικές περιοχές στη Μάνδρα και τα Μέγαρα της Αττικής. Ο νεαρός, που ήταν παντρεμένος και πατέρας ενός παιδιού, ομολόγησε πως του αρέσει να βλέπει τις φλόγες και πως το είχε απωθημένο από μικρός. Ευθυνόταν για τουλάχιστον 22 εμπρησμούς μέσα σε δυο μήνες. Γυρνούσε με το μηχανάκι στο δάσος και έβαζε τις φωτιές με σπίρτα.

Στις 18 Ιουλίου του 2000 ο 58χρονος κτηνοτρόφος Ανδρέας Ρήγας συνελήφθη ως υπαίτιος δυο πυρκαγιών που ξέσπασαν στην περιοχή Άνω Πιτσά του Ξυλοκάστρου στις 11 και 12 Ιουλίου, και στοίχισαν τη ζωή ενός ανθρώπου και έκαψαν 150.000 στρέμματα. Το φοβερό της υπόθεσης: Ο ίδιος άνδρας είχε συλληφθεί και τέσσερα χρόνια νωρίτερα για εμπρησμό στην ίδια περιοχή.

Δέκα μέρες αργότερα, ο 20χρονος αγρότης Παναγιώτης Γάζος συνελήφθη στην Αμαλιάδα κατηγορούμενος για 11 εμπρησμούς στην περιοχή της Ηλείας. Όπως ο ίδιος ομολόγησε, άναβε φωτιές και στη συνέχεια έπαιρνε μέρος στην προσπάθεια κατάσβεσης. Το ίδιο καλοκαίρι στην Εύβοια μια παρέα τεσσάρων ανθρώπων, οι Βαγγέλης Αλατζάς, Γιάννης Στάικος, Αντώνης Καπεθανάσης και Σοφία Κορέλη, συνελήφθησαν και ομολόγησαν πως είχαν βάλει περισσότερες από μία φωτιές στο βόρειο τμήμα του νησιού. Οι τρεις πρώτοι προφυλακίστηκαν, ενώ η τέταρτη της παρέας πλήρωσε εγγύηση και αφέθηκε ελεύθερη επειδή ήταν έγκυος. Υποστήριξαν ότι κάποιος τους πλήρωνε για να βάζουν τις φωτιές.

Στις 11 Ιουνίου 2001 ο 39χρονος Χρήστος Χαραλάμπους από την Αγία Βαρβάρα συνελήφθη σε αγροτοδασική έκταση στο 31ο χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας. Περιπολία της ειδικής ομάδας της Πυροσβεστικής τον εντόπισε να προσπαθεί να βάλει φωτιά –ο ίδιος υποστήριξε πως δυο αλλοδαποί του είχαν δώσει χρήματα για να το κάνει. Ο Χαραλάμπους δεν είχε απομακρυνθεί από την περιοχή καθώς περίμενε να έρθουν να τον πληρώσουν.

Στις 9 του περασμένου Ιούλη, ένας 34χρονος και ο 19χρονος ανιψιός του έβαλαν δυο φωτιές που έκαψαν 32 στρέμματα πευκοδάσους στην Ηλεία, για να ενοχοποιήσουν μια οικογένεια συγχωριανών τους με τους οποίους είχαν κτηματικές διαφορές. Οι λεβέντες συνελήφθησαν και, ως μεγάλα παλικάρια, ομολόγησαν πως η ιδέα δεν ήταν δικιά τους: Το σαΐνι πίσω από αυτό το καταπληκτικό σχέδιο ήταν ο 73χρονος παππούς της οικογένειας. Ο οποίος επίσης συνελήφθη.

Το Προφίλ Ενός Εμπρηστή

«Όπως και στην τυπολογία άλλων εγκλημάτων  έτσι και στον εμπρησμό  υπάρχει μια τεράστια  ποικιλία  αιτίων και κινήτρων, από τα καθαρά ωφελιμιστικά μέχρι τα παθολογικά», λέει ο καθηγητής εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ (και διάσημος συγγραφέας παιδικών βιβλίων) Ευγένιος Τριβιζάς. «Όταν είχα γράψει  για παράδειγμα  το διήγημα «Ο Ερωτευμένος Πυροσβέστης»  δεν γνώριζα ότι υπάρχουν στην πραγματικότητα ακόμα και περιπτώσεις εμπρηστών οι οποίοι βάζουν φωτιές για να  εμφανίζονται ηρωικοί σβήνοντάς τις, η άλλοι που καίνε οι ίδιοι τα σπίτια τους για να  προσελκύσουν  τον οίκτο των συνανθρώπων τους».

Τις πιο έγκυρες μελέτες για το προφίλ του εμπρηστή τις έχουν κάνει Αυστραλοί εγκληματολόγοι. Σύμφωνα με αυτές, τα κυριότερα αίτια πίσω από τους εμπρησμούς είναι τα εξής:

  1. Η κάλυψη ενός εγκλήματος (μιας ληστείας, ας πούμε, ή ενός φόνου)
  2. Οικονομικοί λόγοι
  3. Ασφαλιστική απάτη
  4. Ψυχολογικοί λόγοι
  5. Εκδίκηση
  6. Τρομοκρατία

Από αυτούς, οι συχνότεροι που συναντάμε στην Ελλάδα είναι ο 2ος (οι οικοπεδοφάγοι) και ο 4ος. Οι πυρομανείς.

Το 40% των εμπρηστών που καταδικάστηκαν από το 1986 και μετά αποδείχτηκε ότι είχαν βάλει περισσότερες από μία φωτιές

«Η πυρομανία ανήκει στις διαταραχές ελέγχου των παρορμήσεων, όπως η κλεπτομανία, και η χαρτοπαιξία» λέει ο Δημήτρης Σούρας, Διευθυντής του Ψυχιατρικού Τμήματος στο Νοσοκομείο Metropolitan. «Ο ασθενής βάζει φωτιές σκόπιμα για την ευχαρίστηση, την ηδονή που αντλεί από την πράξη. Τη στιγμή αμέσως πριν βάλει τη φωτιά νιώθει μια έντονη διέγερση συναισθημάτων, «φτιάχνεται», η αδρεναλίνη του ρέει, κοκκινίζει, νιώθει ότι κάτι πολύ σπουδαίο θα συμβεί. Είναι ένας ερεθισμός που μοιάζει πολύ με τη σεξουαλική διέγερση. Στη συνέχεια ελκύεται από τη θέα της φωτιάς, γοητεύεται από αυτήν, στη θέα της νιώθει ηδονή. Ο πυρομανής μπορεί να ικανοποιείται ακόμα κι από φωτιές που δεν έχει βάλει ο ίδιος. Η θέα της είναι που τον συναρπάζει».

Δεν υπάρχουν ποσοστά για το πόσοι είναι οι πυρομανείς στην Ελλάδα –ή οπουδήποτε στον κόσμο. Πρόκειται για διαταραχή πολύ δύσκολο να διαγνωστεί και να μελετηθεί. «Είναι, πάντως μια διαταραχή σπάνια», τονίζει ο Δημήτρης Σούρας. «Συνήθως εμφανίζεται σε ανθρώπους που είχαν μαθησιακά προβλήματα, αδέξιους, που δεν έχουν πολύ ανεπτυγμένη κοινωνικότητα».

Το 2001 η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (ΔΑΕΕ) της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας εξέδωσε μια μελέτη με τίτλο «Εγκληματολογική Προσέγγιση των Εμπρησμών». Επιμελημένη από τον Διευθυντή της Υπηρεσίας και έγκριτο νομικό Ανδριανό Γκουρμπάτση, επρόκειτο να είναι μια έκθεση γραμμένη στα αμερικανικά πρότυπα. Όπως οι profilers του FBI συντάσσουν εκθέσεις για τους ανθρωπότυπους των εγκληματιών, που τους βοηθούν στην επίλυση εγκλημάτων, έτσι και οι Έλληνες ομόλογοί τους, οι οποίοι εκπαιδεύτηκαν από Αμερικανούς ειδικούς το 2000, προσπάθησαν να σκιαγραφήσουν το προφίλ του Έλληνα εμπρηστή.

Αυτό αποδείχτηκε εξαιρετικά δύσκολο. Αν και τα στοιχεία μπόρεσαν να δώσουν μια εικόνα (πολυμήχανος, με γυναίκα και παιδιά, γύρω στα 45, με απολυτήριο Γυμνασίου), αυτή δεν ήταν καθόλου αντιπροσωπευτική. Η έκθεση παραδέχεται ότι ο Έλληνας εμπρηστής μπορεί δυνητικά να έχει οποιαδήποτε ηλικία, να έχει πτυχίο πανεπιστημίου, να είναι ακόμα και γυναίκα.

Από τα 4267 άτομα που καταδικάστηκαν για εμπρησμούς στη χώρα στο διάστημα 1986-1998, τα 417 ήταν, πράγματι, γυναίκες. Τα 270, δε, ήταν ανήλικοι.

Το πιο σημαντικό από τα στοιχεία, όμως, είναι μια στατιστική λεπτομέρεια: Το 40% των εμπρηστών που καταδικάστηκαν από το 1986 και μετά αποδείχτηκε ότι είχαν βάλει περισσότερες από μία φωτιές.

Έγκλημα και Ατιμωρησία

Υπάρχει ένας μύθος που λέει ότι στην Ελλάδα έχουν ψηφιστεί όλοι οι νόμοι που χρειάζονται –απλά εφαρμόζονται επιλεκτικά.

Στην περίπτωση των εμπρησμών αυτό λίγο-πολύ ισχύει.

Το Άρθρο 264 του Ποινικού Κώδικα προβλέπει πως όποιος προκαλεί πυρκαγιά από πρόθεση τιμωρείται:

α. Με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών, αν από την πράξη μπορεί να προκύψει κοινός κίνδυνος σε ξένα πράγματα.
β. Με κάθειρξη, αν από την πράξη μπορεί να προκύψει κίνδυνος για άνθρωπο.
γ. Με κάθειρξη ισόβια ή πρόσκαιρη τουλάχιστον δέκα ετών, αν στην περίπτωση του στοιχείου β. επήλθε θάνατος.

Ειδικά για τον εμπρησμό δασών, στο άρθρο 265 προβλέπεται:

«1. Με την επιφύλαξη της βαρύτερης τιμωρίας κατά τους όρους του άρθρου 264, όποιος με πρόθεση προξενεί πυρκαγιά σε δάσος ή δασική έκταση (…) ή σε έκταση που έχει κηρυχθεί δασωτέα ή αναδασωτέα, (…) τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα έτη και με χρηματική ποινή από δεκαπέντε χιλιάδες (15.000) ευρώ έως εκατόν πενήντα χιλιάδες (150.000) ευρώ. Δεν επιτρέπεται μετατροπή ή αναστολή της ποινής που επιβλήθηκε και η έφεση δεν αναστέλλει την εκτέλεσή της. Αν η πράξη είχε ως επακόλουθο να εξαπλωθεί η φωτιά σε μεγάλη έκταση, επιβάλλεται κάθειρξη.
2. Αν η πράξη τελέστηκε από ιδιοτέλεια ή κακοβουλία ή η έκταση που κάηκε είναι ιδιαίτερα μεγάλη, επιβάλλεται κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών».

Σύμφωνα με έρευνα του Ανδριανού Γκουρμπάτση, όμως, στα τρία τελευταία χρόνια, η προανάκριση σε υποθέσεις εμπρησμού ολοκληρώθηκε σε ποσοστό μόλις 14,07%. Αυτό σημαίνει ότι στο 85,93% των επιβεβαιωμένων εμπρησμών δεν παραπέμφθηκε κανένας στη δικαιοσύνη. Από αυτούς που παραπέμφθηκαν, καταδικάστηκε μόλις το 16,2%. Από αυτούς που καταδικάστηκαν, το 72,9% είδαν την ποινή τους να αναστέλλεται και το 26,5% να μετατρέπεται. Στη φυλακή μπήκε ένας. Σύμφωνα με την έρευνα, υπάρχουν 151 επιβεβαιωμένοι υπότροποι εμπρηστές, που έχουν επαναλάβει το κακούργημα του εμπρησμού μέχρι και 5 φορές. Και είναι όλοι ελεύθεροι.

Θυμάστε τον 58χρονο κτηνοτρόφο Ανδρέα Ρήγα που έβαλε τις φωτιές στην Άνω Πιτσά του Ξυλοκάστρου το 2000; Μετά από μια σκοτεινή υπόθεση που περιείχε την εμπλοκή ως κατηγορούμενου και του διοικητή Πυροσβεστικής Κιάτου, και τη δολοφονία ενός βασικού μάρτυρα κατηγορίας λίγο πριν τη δίκη, αθωώθηκε πανηγυρικά λόγω αμφιβολιών πρόπερσι.

Ο Ανδριανός Γκουρμπάτης, παρεμπιπτόντως, ήταν ένας από τους 18 (σε σύνολο 28) ανώτατους αξιωματικούς της Πυροσβεστικής που αποστρατεύτηκαν επί ΝΔ μέσα σε αντεγκλήσεις, διαμαρτυρίες και μηνύσεις για την προώθηση νέων, «γαλάζιων» αξιωματικών.

Ψάχνοντας το ποιοι βάζουν τις φωτιές περίμενα να σκιαγραφήσω έναν εχθρό πολυπρόσωπο και αλλόκοτο, ένα πρόβλημα βαθύ και τεράστιο, που θα χρειαστεί μεγάλες τομές στην κοινωνία και την πολιτική για να λυθεί.

Αλλά τελικά δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα.

Η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα του κόσμου που καίγεται κάθε χρόνο. Η Αυστραλία, όλες οι χώρες της Βόρειας Μεσογείου και η Καλιφόρνια φλέγονται κάθε καλοκαίρι. Η φωτιά είναι αναπόσπαστο κομμάτι των μεσογειακών οικοσυστημάτων, και δεν είναι δυνατό να εξαλειφθεί –ούτε πρέπει να εξαλειφθεί εντελώς.

Αυτό που πρέπει να μειωθεί είναι οι εμπρησμοί, που επιβαρύνουν το φαινόμενο και προκαλούν καταστροφές πολύ μεγαλύτερες από αυτές που αντέχει το οικοσύστημα, που φυσιολογικά θα καιγόταν και μόνο του, αλλά λιγότερο.

Στη χώρα μας υπάρχουν άνθρωποι που βάζουν φωτιές, κι αυτοί είναι κυρίως δύο ειδών: Αυτοί που βάζουν για το κέρδος, και αυτοί που βάζουν για την ικανοποίησή τους.

Μπορούμε να σταματήσουμε και τους δύο.

Μπορούμε να ακυρώσουμε το κίνητρο των πρώτων, εύκολα και γρήγορα, με την σύνταξη πλήρους Κτηματολογίου και Δασολογίου. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (κι από τις τελευταίες στον πλανήτη) όπου δεν υπάρχει ένας σαφής χάρτης που να λέει σε ποιον ανήκει η γη. Οι λαϊκιστικοί νόμοι και τα διατάγματα όλων των κυβερνήσεων που έχουν περάσει τα τελευταία 30 χρόνια είναι που βάζουν τα στουπιά στα χέρια των οικοπεδοφάγων.

Οι δε πυρομανείς εμπρηστές είναι αναπόφευκτοι, θα είναι εκεί έξω και θα βάζουν φωτιές για να ερεθιστούν στη θέα της φλόγας –αλλά μπορούμε να τους πιάσουμε. Κι όταν τους πιάσουμε, μπορούμε να εφαρμόσουμε τους νόμους και να μην τους επιτρέψουμε να ξανακάψουν.

Η ευθύνη είναι δική μας. Τις φωτιές τις βάζουμε εμείς.

Πηγή : Αυτοί Που Βάζουν Τις Φωτιές

Θεοδόσης Τάσιος: «Δεν θα ξεχάσω ποτέ το τελευταίο χαμογελαστό και πικρό βλέμμα της υπέροχης γυναίκας μου»

Καλοκαιρινό απόγευμα στα ορεινά της Παλαιάς Πεντέλης. Zέστη και δεκάδες φασαριόζικα τζιτζίκια. Το σπίτι του καθηγητή Θεοδόση Τάσιου, όμως, σε αποζημιώνει με την μαγευτική θέα προς την πρωτεύουσα. Ο ίδιος γεννήθηκε στην Καστοριά και σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και στο Παρίσι. Σήμερα είναι ομότιμος καθηγητής του ΕΜΠ, μέλος της Ακαδημίας Επιστημών του Τορίνου (Ιταλία) αλλά και επίτιμος διδάκτωρ σε διάφορα πανεπιστήμια. Παράλληλα, είναι πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Μελέτης της Αρχαίας Τεχνολογίας. Έχει δημοσιεύσει 430 επιστημονικές εργασίες και 50 βιβλία σε διάφορες γλώσσες, ενώ του έχουν απονεμηθεί το International Award of Merit In Structural Εngineering από τη διεθνή Ένωση Γεφυρών και Κατασκευών στη Ζυρίχη και το Μετάλλιο της Πόλεως των Παρισίων. Η λίστα των διακρίσεων για τον Θεοδόση Τάσιο είναι ατελείωτη. Αναμφίβολα, πρόκειται για ένα οξυδερκές, ελεύθερο και ανυπότακτο πνεύμα. Ένα κοφτερό μυαλό που φημίζεται για τις αιρετικές και τολμηρές απόψεις του. Καθώς με ξεναγεί στο σπίτι του, νιώθω ότι βρίσκομαι σε μουσείο λαογραφίας. Ένα από τα δωμάτια είναι γεμάτο με βιβλία, σημειώσεις και απλωμένα σχέδια. «Είναι για το βιβλίο που ετοιμάζω για την αρχαία τεχνολογία», εξηγεί. Στο γραφείο του μετά δυσκολίας βρίσκουμε χώρο να καθίσουμε, αφού έως και το τζάκι είναι γεμάτο με φακέλους. Ενθύμια, φωτογραφίες, ένα υπέροχο πορτρέτο της γυναίκας του −η οποία έφυγε από τη ζωή πριν από λίγο καιρό−, μετάλλια, βραβεία, εφημερίδες και περιοδικά κατακλύζουν το χώρο. Συζητήσαμε αναλυτικά για θέματα της επικαιρότητας, την επιτυχία του «Survivor», τη μοναξιά, τους νέους, τον χρόνο καθώς και για την «απόφαση της θυσίας χάριν της πόλεως, η οποία παραείναι χλωμή σήμερα».
— Έχετε δώσει, τελικά, απάντηση για την κρίση; Είναι δημιούργημα ή οικονομικό αποτέλεσμα;
Κατ’ όνομα, πρόκειται για ένα οικονομικό αποτέλεσμα, με ηθοπολιτικά όμως αίτια. Πάντως, για το συγκεκριμένο ερώτημα θα έπρεπε να υπήρχε ομογνωμία και όχι σχιζογνωμία. Στο παρελθόν ελήφθησαν με πολιτικά κριτήρια κάποιες αποφάσεις, αλλά τα αποτελέσματα μόνο τώρα είναι ορατά. Άρα, η επιστήμη, και όχι η πολιτική, είναι εκείνη που θα έπρεπε να απαντά στο πού οφείλεται η κρίση. Κατά την ταπεινή μου αντίληψη, αντλεί την αιτία της από τη συσσώρευση αδυναμίας για τη συγκρότηση μιας αλληλέγγυας και αποδοτικής κοινωνίας. Αντί να λύνουμε το οικονομικό πρόβλημα με αύξηση της ανταγωνιστικότητας, της παραγωγικότητας, της γνώσης και της αλληλεγγύης, εμείς το λύναμε με εξωτερικό δανεισμό. Ανατρέξτε στην Ιστορία και θα διαπιστώσετε ότι οι περισσότερες κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης είχαν ελλειμματικούς προϋπολογισμούς. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τη συνεχή πίεση της μίας ομάδας του ελληνικού λαού έναντι της άλλης − και όλο αυτό το καλλώπιζαν φορώντας του το όνομα «αγώνας». Όχι βέβαια ενάντια σε νεφελώματα, όπως το διεθνές κεφάλαιο, αλλά ενάντια στα συμφέροντα του άλλου. Συγκεκριμένα, η οικονομική κρίση οφείλεται στον επικίνδυνο συνδυασμό μιας ανοργάνωτης κοινωνίας, μιας οικονομικής ασάφειας, μιας σημαντικής έλλειψης αλληλεγγύης κι ενός ξέφρενου εξωτερικού δανεισμού. Μια προφανής απουσία του αισθήματος της ευθύνης αλλά και της εκμετάλλευσης που έκανε η προηγούμενη γενιά σε βάρος της επόμενης. Έγραφαν τα πλακάτ στις πορείες «αγωνιζόμαστε για το δίκαιο όλων» και τελικά, αν έξυνες ελαφρώς την μπογιά του πλακάτ, αποδεικνυόταν ότι «αγωνιζόμασταν για να περνάμε καλά» εις βάρος των επόμενων που θα πληρώνουν τα δάνεια. Ζήσαμε, λοιπόν, λαμπρές θεατρικές παραστάσεις του πολιτικού μας προσωπικού. Πρέπει να ήταν κάποιος παράφρων ώστε να μην προέβλεπε ότι θα φτάναμε στο σημείο όπου έχουμε βρεθεί σήμερα. Και το χειρότερο είναι πως δεν μας άρεσε και δεν θέλαμε ποτέ να ακούσουμε ότι ερχόταν το κακό. Θυμηθείτε το εμβληματικό περιστατικό Γιαννίτση.
“Όσον αφορά τους νέους, προφανώς δεν έχουν καμία ευθύνη για τα δεινά που αντιμετωπίζουν. Όμως φοβάμαι ότι, επειδή μεγάλωσαν με το πνεύμα των γονιών τους, κινούμενοι πάνω σε μια εγωιστική λογική, ένα μεγάλο μέρος τους διαπνέεται από τις αντιλήψεις του παρελθόντος.”
— Μιλήσατε για την αλληλεγγύη. Πώς μπορεί να γίνει πράξη η συλλογικότητα σε μία χώρα που πλήττεται από καταναλωτικό απομονωτισμό;
Πολύ ωραία ερώτηση. Δεν νομίζω όμως ότι μπορεί κάποιος να απαντήσει εύκολα στο συγκεκριμένο ερώτημα, διότι δεν έχουμε τα αντίστοιχα εμπειρικά δεδομένα. Ίσως πολλοί να υποθέσουν ότι η αίσθηση της αποτυχίας θα μας έκανε ως λαό να αναγνωρίσουμε την πραγματική αιτία, παρά τις στερήσεις. Να διορθωθούμε και να ανορθωθούμε. Κάμποσοι φοβούνται ότι επειδή όλο και μεγαλύτερες μάζες υποφέρουν πολύ, θα δημιουργήσουν φυγόκεντρες τάσεις, ψυχολογικώς ερμηνεύσιμες, και αλίμονό μας. Όπως είχα γράψει και στον «Economist» τον Γενάρη του 2015, ζούμε μια εποχή βαθύτατης έλλειψης πολιτικής αυτοσυνειδησίας. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούμε να συστήσουμε μια υπεύθυνη συλλογικότητα και αυτό οφείλεται στο ότι δεν υπάρχει ένα δυνατό αίσθημα θυσίας του παρόντος για χάρη του μέλλοντος. Ανήκω στους αγωνιστικά απαισιόδοξους δηλαδή, όπως θα έλεγε η σύζυγός μου, είμαι κατά βάση αισιόδοξος. Αλλά κυρίως όχι παραιτημένος. Όμως, η συλλογικότητα στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά δύσκολο να συσταθεί, γιατί οι φυγόκεντρες τάσεις τείνουν να υπερτερήσουν. Οπότε η αλληλεγγύη πάει περίπατο.
— Κατά πολλούς, δημιουργείται μια χαμένη γενιά. Ως ομότιμος καθηγητής με πολλά χρόνια στο ελληνικό πανεπιστήμιο, τι θα συμβουλεύατε τους νέους; Πιστεύετε ότι συμβιβάζονται ή ότι εξελίσσονται σε σιωπηλούς επαναστάτες;
Κάποτε, εργάζονταν πέντε για να παράγουν τη σύνταξη των τριών. Σήμερα, δουλεύουν δύο για να παράγουν τη σύνταξη των πέντε. Υπάρχουν πολλές μαύρες σελίδες στην Ιστορία μας που θα έπρεπε να διδάσκονται στα δημόσια ιδρύματα της χώρας. Όταν τόλμησε ένας υπουργός να προλάβει την κατρακύλα του ασφαλιστικού συστήματος, έπεσαν όλοι να τον φάνε. Και το αποτέλεσμα ήταν ο πρωθυπουργός του να τον απολύσει. Πιστεύω ότι εμείς, ο λαός, εμπνέουμε την ηγεσία και της δίνουμε ή της αρνούμαστε τη δυνατότητα να κάνει πράξη τα οράματα. Εμείς τι κάναμε; Αντιδρούσαμε συνεχώς και τώρα παριστάνουμε τις μωρές παρθένες. Όσον αφορά τους νέους, προφανώς δεν έχουν καμία ευθύνη για τα δεινά που αντιμετωπίζουν. Όμως φοβάμαι ότι, επειδή μεγάλωσαν με το πνεύμα των γονιών τους, κινούμενοι πάνω σε μια εγωιστική λογική, ένα μεγάλο μέρος τους διαπνέεται από τις αντιλήψεις του παρελθόντος. Το ζήτημα είναι αν θα καταφέρουν να ξεπεράσουν το τριπλό βαρύ φορτίο που έχουν να αντιμετωπίσουν: της οικονομικής ανέχειας, της πολιτικής σύγχυσης του παρελθόντος και της πεποίθησης ότι επειδή είναι νέοι, θεωρούν πως γνωρίζουν άριστα τι θα ωφελήσει τον τόπο εν συγκρίσει με τους μεγαλύτερούς τους. Επομένως, πολλοί θα πουν ότι δεν υπάρχουν οι καλύτερες προϋποθέσεις για να περιμένουμε ένα ευοίωνο μέλλον από τους σημερινούς νέους. Ωστόσο, συνειδητοποιώ ότι έχει αρχίσει να διαψεύδεται αυτό το συμπέρασμα. Είναι αξιοπρόσεκτο πώς πολλοί νέοι επιδεικνύουν ψυχραιμία, συνέπεια, αποδοτικότητα και, τελικώς, μια παραγωγικότητα, από την οποία διακρίνουμε ότι, αντί για τη μέτρια καλοπέρασή τους, επιλέγουν να βγουν από το κουκούλι τους και να διαλέξουν έναν αγώνα που δεν είναι καθόλου εύκολος. Το θετικό είναι πως συνεχώς πολλαπλασιάζονται τα παραδείγματα που δημιουργούν μια κάποια αισιοδοξία. Ίσως επειδή στέρεψαν τα αφρόνερα της ευμάρειας και δεν μπορούν πλέον να ενδώσουν στην ψεύτικη αντίληψη περί τζάμπα ευτυχίας. Μακάρι!
— Ο ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε ότι είτε είσαι αριστερός είτε δεξιός τα μνημόνια και η πολιτική σήμερα είναι ίδια;
Θα απαντήσω μόνο με την ιδιότητα του απλού Έλληνα πολίτη. Το μνημόνιο είναι μια απλή δανειακή σύμβαση. Η παρούσα κυβέρνηση ήρθε με την προοπτική να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, που, όπως διατυμπάνιζε, δεν κατάφεραν να βγάλουν οι προηγούμενοι. Όμως, παρακολουθούμε τη χρήση μιας ιδιότυπης στάσης που στηρίζεται στο ότι διαφωνεί μεν με όσα κάνει, καταφεύγει όμως σε ψευδεπίγραφα συνθήματα τα οποία μεσοπρόθεσμα είναι αντιλαϊκά. Δείτε το περίφημο δημοψήφισμα, το οποίο απέδειξε τι; Ότι το πολιτικό πρόβλημα ξεπερνάει τις ικανότητες ή τις ανικανότητες ενός κόμματος. Και φοβάμαι ότι η σημερινή κυβέρνηση ίσως δεν έχει συνειδητοποιήσει την κρισιμότητα της κατάστασης. Η πολιτική είναι λήψη αποφάσεων. Είναι ηθική υπέρβαση διλημμάτων. Απευθύνεται σε κοινωνίες με εσωτερική συνοχή. Και ο ελληνικός λαός δεν μου φαίνεται να είναι ο ηθικότερος του κόσμου. Πράγματι, στο παρελθόν είχαμε να επιδείξουμε λαμπρά παραδείγματα ως έθνος, ωστόσο σήμερα είναι καθήκον της πολιτικής τάξης και της κυβέρνησης να διατυπώνει αλήθειες. Και η μοναδική αλήθεια είναι ότι όλοι χρωστάμε. Άρα, απαιτείται μια παλλαϊκή επιστράτευση για μόρφωση, ανταγωνιστικότητα και καινοτομία, μέχρι να ξεχρεώσουμε. Πώς αλλιώς;
— Πρόσφατα είδαμε παραδείγματα λογοκρισίας στα σχολικά βιβλία. Από τι πάσχει η παιδεία;
Δεν στενοχωριέμαι τόσο με την έννοια της λογοκρισίας καθαυτή, διότι έχω την τάση να μη μυθοποιώ τις λέξεις. Η επιλογή, η διασκευή και η τροποποίηση κειμένων κάτω από ορισμένες ακραίες προϋποθέσεις, εθνικές ή παιδαγωγικές, είναι θεμιτές. Αναρωτιέμαι, όμως, ποιες είναι σήμερα αυτές οι συνθήκες που επιτρέπουν τη διασκευή ενυπόγραφων κειμένων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση παρατηρήθηκαν υπερβάσεις με το αιτιολογικό της διαμόρφωσης του χαρακτήρα των παιδιών. Επομένως, διατηρώ τις επιφυλάξεις μου, διότι θα μπορούσαν κάλλιστα να επιλέξουν ένα διαφορετικό κείμενο, πιο κοντά στο ιδεώδες της εκπαίδευσης που προτείνουν. Η παιδεία είναι ένα τεράστιο και ευρύ θέμα. Είναι η εισπνοή του παρελθόντος και η εμπνοή του μέλλοντος. Μια θεμελιώδης και τεράστια λειτουργία της κοινωνίας, για την οποία, δυστυχώς, ο ελληνικός λαός δεν ενδιαφέρεται όσο θα έπρεπε. Γι’ αυτό και οι κυβερνήσεις πολυνομοθετούν για την παιδεία σαν να ήταν ξέφραγο αμπέλι. Κρίμα. Όλοι μιλάνε για την παραποίηση του Θεοτοκά και το κόψιμο του «Κακού Πρωθυπουργού» στις Πανελλαδικές 9.6.2017 Όλοι μιλάνε για την παραποίηση του Θεοτοκά και το κόψιμο του «Κακού Πρωθυπουργού» στις Πανελλαδικές
— Απειλείται η δημοκρατία στην εποχή μας ύστερα από τις τελευταίες επιθέσεις που δέχεται η Δικαιοσύνη;
Η δημοκρατία δεν σε αφήνει να την αγαπήσεις με «φανατισμό». Επομένως, όταν κινδυνεύει, δεν μπορείς να φανατιστείς για να την υποστηρίξεις, διότι κάθε φανατισμός θα ήταν μια άρνηση της δημοκρατίας. Όμως, ως προς το ειδικό θέμα που αναφέρετε, δεν μπορώ να φανταστώ μια μυθοποιημένη και άκαμπτη στεγανή σχέση των εξουσιών. Οι εξουσίες προφανώς και είναι ανεξάρτητες, αλλά τα σύνορά τους δεν είναι σιδερένια. Τα σίδερα ανάμεσα στην εκτελεστική και στη δικαστική εξουσία έχουν κι αυτά έναν βαθμό ευκαμψίας. Ένα σχόλιο που μπορεί να λεχθεί μεταξύ των δύο εξουσιών είναι αναπόφευκτο, αφού σε κάθε διεπιφάνεια (εκεί, δηλαδή, όπου τελειώνει κάτι και αρχίζει κάτι άλλο) έχουμε αναγκαστικά έναν βαθμό ασάφειας. Ωστόσο, διαφαίνεται πως υπάρχει σήμερα μια τάση εκ μέρους της κυβέρνησης να μην αμφισβητείται καμία ενέργειά της από δικαστικές αποφάσεις. Δεν είναι ευχάριστο αυτό το γεγονός, χωρίς να σημαίνει ότι η δικαστική εξουσία −το επαναλαμβάνω− είναι εκτός κριτικής. Ο κίνδυνος, λοιπόν, υπάρχει. Όταν μάλιστα η κριτική αυτή δεν γίνεται πάντοτε με θεσμικά μέσα αλλά, κατά κάποιον τρόπο, χρησιμοποιούνται περιστασιακά ή και οιονεί επαναστατικά μέσα.
— Πώς εξηγείται το ότι ένας ολόκληρος λαός απορροφήθηκε από ένα reality όπως το «Survivor»; Πιστεύετε ότι είναι φοβισμένη η ελληνική κοινωνία και δεν αντιδρά στα τελευταία μέτρα;
Άκουσα ότι πολλοί σκεπτόμενοι άνθρωποι ενοχλήθηκαν από την επιτυχία του συγκεκριμένου reality. Εμένα δεν με ενόχλησε ιδιαιτέρως. Το συγκεκριμένο τηλεοπτικό πρόγραμμα εντάσσεται στον χώρο της διασκέδασης, ο οποίος συνδέεται με θεμελιώδεις ανάγκες της ύπαρξης, όπως η αισθητική. Είχε ωραία σώματα και πολλά αγωνιστικά στοιχεία που θα εξηγηθούν από κοινωνιολόγους και επικοινωνιολόγους. Αλλά δεν θα χαρακτήριζα αρνητικά το μεγάλο μέρος των συμπολιτών μας που αγάπησαν αυτήν τη σειρά. Δεν το παρακολούθησα μεν, αλλά τέτοια μαζική προτίμηση σε τηλεοπτικών σειρά έχει παρατηρηθεί και στο παρελθόν. Όπως στις ΗΠΑ, όπου μια σειρά που λεγόταν «Love» γνώρισε τόσο μεγάλη κοινωνική επιτυχία, ώστε οι ειδικοί αναλυτές να παρατηρούσαν την επιρροή της στη συμπεριφορά των ανθρώπων. Αντιθέτως, για τη «φοβισμένη» κοινωνία που αναφέρετε βλέπω ότι νιώθετε έκπληξη που δεν αντέδρασε στα τελευταία οικονομικά μέτρα. Όμως αυτό που ίσως ξεχνάτε είναι ότι ούτε και στα βαρύτερα οικονομικά μέτρα αποκρίθηκε ως υγιής οργανισμός. Αυτοί που φωνασκούσαν ήταν κάποιες φανατικές μειονότητες που έδιναν την εντύπωση της αντίδρασης. Και τώρα που λαμβάνονται όλο και βαρύτερα μέτρα εκπλησσόμαστε. Φοβάμαι ότι η ελληνική κοινωνία ήταν πάντοτε σχετικώς μουδιασμένη και ανεπαρκώς ενημερωμένη. Αυτό που άλλαξε, για λόγους προφανείς, είναι η συμπεριφορά των κραυγαλέων μειονοτήτων. Το ενοχλητικό, ως προς την ιδιότυπη στάση της ελληνικής κοινωνίας, παρά τις περί του αντιθέτου διαπιστώσεις, ότι δηλαδή είναι αρκετά πολιτικοποιημένη, είναι αυτό που σας είπα: πάσχουμε από βαθιά ανεπάρκεια πολιτικής αυτοσυνειδησίας. Έχω καθήκον να γίνομαι δυσάρεστος, διότι στον ελληνικό λαό χρωστώ τα πάντα. Όλοι μας προχωράμε στη ζωή με παραδείγματα που μας εμπνέουν. Και θλίβομαι που βλέπω τον ναρκισσισμό να κερδίζει συνεχώς έδαφος, όχι μόνο σε μεμονωμένα άτομα αλλά και σε μάζες. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO Όλοι μας προχωράμε στη ζωή με παραδείγματα που μας εμπνέουν. Και θλίβομαι που βλέπω τον ναρκισσισμό να κερδίζει συνεχώς έδαφος, όχι μόνο σε μεμονωμένα άτομα αλλά και σε μάζες. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
— Εσείς, αν γράφατε ένα σύνθημα σε έναν τοίχο, ποιο θα ήταν;
«Σκέψου».
— Οι λέξεις σήμερα μας ενώνουν ή μας διχάζουν;
Εξαρτάται. Οι λέξεις, πολλές φορές, δεν εκφράζουν αυτά που εννοούμε. Πιστεύω ότι κατά κύριο λόγο υστερούμε από έλλειψη σαφήνειας και προτιμάμε τις απλουστεύσεις. Άρα, στο δικό σας ερώτημα θα απαντήσω ότι ενδέχεται να υπάρχει μια κακοχρησία των λέξεων. Το κυριότερο είναι ότι πλήθυναν τα συνθήματα χωρίς επαρκείς συλλογισμούς και με πολλές αντιφάσεις. Αυτές τις αντιφάσεις πρέπει η πολιτική να τις περιγράφει και ύστερα να τις υπερβαίνει.
— Ποια είναι η πιο σημαντική ελευθερία που έχουμε;
Η ελευθερία είναι ένα σώμα ενιαίο και οι ποικίλες εκφάνσεις της δεν μπορούν να είναι ξεχωριστές. Αν μία από αυτές καταρρεύσει, το σώμα υποφέρει.
“Ένα μεγάλο μέρος των νέων ανθρώπων, που ακόμη, φευ, δεν συνιστούν πλειονότητα, έχει μια διάθεση φιλοκοινωνικότητας, εργατικότητας, καινοτομίας και πολιτικής ευθύτητας. Την «βρίσκουν». Έτσι, μπορώ να ελπίζω πως στο άμεσο μέλλον ενδέχεται να συστήσουν μια κρίσιμη μάζα.”
— Γιατί οι άνθρωποι σήμερα λένε συνεχώς ότι δεν έχουν χρόνο;
Σίγουρα ο σύγχρονος βίος είναι πιο απαιτητικός. Μπορώ να υποθέσω ότι λόγω και της ευμάρειας των τελευταίων δεκαετιών αυξήθηκαν οι υποχρεώσεις μας και μας δίνεται η εντύπωση ότι δεν έχουμε χρόνο. Θεωρούμε ως ουσιώδεις υποχρεώσεις της καθημερινότητάς μας πολλές ασχολίες που είναι επουσιώδεις. Και προφανώς, ο διαθέσιμος χρόνος πάντα γεμίζει με κάτι άλλο. Λέμε «δεν έχω χρόνο να διαβάσω ποίηση», αλλά έχουμε χρόνο να δούμε τηλεόραση. Αναμφίβολα, η διάθεση των ανθρώπων υπέρ της εικόνας αποτελεί μια ευχερέστερη ικανοποίηση. Η διαφορά έγκειται στο ότι αυτή η ικανοποίηση είναι πιο ρηχή. Λίγο χρόνο να δαπανούσε κάποιος ώστε να «την βρίσκει», όπως λένε οι νέοι μας, θα ήταν ίσως καλύτερα. Γιατί όταν λέμε «την βρίσκω», εννοούμε «βρίσκω την ευδαιμονία». Οπότε, βρίσκουμε και τον πρόσθετο χρόνο που επιθυμούμε.
— Ένα από τα βιβλία σας τιτλοφορείται «Πέντε μαθήματα ζωής». Εσείς ποιο μάθημα ζωής θυμάστε;
Όλοι μας προχωράμε στη ζωή με παραδείγματα που μας εμπνέουν. Και θλίβομαι που βλέπω τον ναρκισσισμό να κερδίζει συνεχώς έδαφος, όχι μόνο σε μεμονωμένα άτομα αλλά και σε μάζες. Από τα πέντε μαθήματα ζωής του βιβλίου και τα πολλά παραδείγματα που έχω γνωρίσει στην πορεία της ζωής μου, θα επιλέξω σήμερα εκείνο του Μότσαρτ. Εκτός από τις τέσσερις γλώσσες που μιλούσε ή έγραφε, αποφάσισε να μάθει και τη γλώσσα των κωφαλάλων, τη νοηματική. Και το πέτυχε. Πρόκειται για σπουδαίο παράδειγμα αγαπητικής σχέσης που αναπτύχθηκε μέσα σε ένα δύσκολο κοινωνικό πλαίσιο − διότι ο Μότσαρτ ήταν φτωχός όλη του τη ζωή. Η ελευθερία είναι ένα σώμα ενιαίο και οι ποικίλες εκφάνσεις της δεν μπορούν να είναι ξεχωριστές. Αν μία από αυτές καταρρεύσει, το σώμα υποφέρει.
— Τι θυμάστε από την παιδική σας ηλικία;
Τα παιδικά χρόνια είναι εκείνα που δομούν το «εγώ» μας, την προσωπικότητά μας. Τα παιδικά μας χρόνια είναι η πατρίδα μας, όπως λέγεται. Όταν έφυγα σε ηλικία 8 ετών από την Καστοριά, για τα επόμενα πενήντα χρόνια αυτή η πόλη ήταν ο τόπος των αγρυπνιών μου. Πάντοτε ένιωθα αυτήν τη συγκίνηση που σου δημιουργεί η παιδικότητα για τον τόπο καταγωγής σου.
— Μια εικόνα που δεν θα ξεχάσετε ποτέ;
Για όσους μήνες ζήσω ακόμη, δεν θα ξεχάσω το τελευταίο χαμογελαστό και πικρό βλέμμα της υπέροχης γυναίκας μου. Σταύρος Ξαρχάκος: «Μια χώρα που ταξιδεύει μ’ αυτό το φως δεν πρόκειται να χαθεί ποτέ» 13.7.2017 Σταύρος Ξαρχάκος: «Μια χώρα που ταξιδεύει μ’ αυτό το φως δεν πρόκειται να χαθεί ποτέ»
— Τη μοναξιά πώς την αντιμετωπίζει κάποιος;
Από τη στιγμή που έχασα την πολύτιμη γυναίκα μου, δεν μπορώ να ονομάσω τη σημερινή μου κατάσταση μοναξιά. Αυτά που μου έδωσε εκείνη σε ένα μεγάλο ποσοστό εξακολουθούν να βρίσκονται ακόμα μέσα μου. Ήταν δομικά στοιχεία της δικής της προσωπικότητας και τα κρατώ ακόμα βαθιά στον χαρακτήρα μου. Επειδή έφυγε από τη ζωή δεν σημαίνει ότι έχασα τα δικά της κομμάτια που μου είχε δώσει στα χρόνια που μέναμε μαζί. Όταν ο Πλούταρχος έχασε την κόρη του, ήταν στη Θεσσαλία και μέσω αγγελιοφόρου έστειλε ένα μήνυμα στη γυναίκα του λέγοντάς της: «Θα ζούμε με την παρουσία εκείνης της κόρης και θα μας κάνει παρέα η ανάμνηση αυτή και δεν βλέπω για ποιον λόγο δεν μπορούμε να την έχουμε σαν να ζούσε». Εύκολη κουβέντα, που, αν την σκεφτεί κανείς, δίνει κατά έναν τρόπο μια λύση. Τέλος, στη δική μου περίπτωση, επειδή δωροδοκώ τους γιατρούς μου και μου δίνουν μακροζωία, είναι τόσο πολλές οι υποχρεώσεις απέναντι στην κοινωνία που μου έδωσε τόσα και πρέπει να τα επιστρέψω, ώστε επιλέγω να πράττω τόσο πολλά, που δεν προλαβαίνω να αισθανθώ το αίσθημα της μοναξιάς, στο στυλ του ρομαντισμού του Μεσοπολέμου. Παρά ταύτα, σίγουρα έρχονται οι φοβερές εκείνες στιγμές που μπορεί να περιγραφούν με τη βαριά αυτή λέξη. Δεν αναφέρομαι στην εγωιστική μοναξιά με την έννοια «τι καλά που θα ήταν να ασχολούνταν οι άλλοι μαζί μου». Είναι πιο περίπλοκο και δεν τολμώ καν να το αναλύσω στη συζήτησή μας περισσότερο.
— Πώς ορίζετε την ευτυχία; Κύριε Πανταζόπουλε, ούτε ο Αριστοτέλης τόλμησε να ορίσει την ευδαιμονία, παρά ως σκοπό της ζωής. Την θεώρησε ως πρώτο δεδομένο, καθαρά εμπειρικό. Η υγεία, η ευμάρεια, ο έρωτας, αποτελούν παραγωγικά συστατικά της ευδαιμονίας, αλλά στον πυρήνα της η ευδαιμονία παράγεται μέσω της γνώσης, ιδίως δε μέσω της φιλότητας. Ο φίλος ως άλλος εαυτός, κατά τον Σταγειρίτη. Αν κάτι υπογράμμιζα, αυτό θα ήταν το σημείο που διαβάζουμε στα «Ηθικά Νικομάχεια», εκείνη την αίσθηση της διεύρυνσης του «εγώ» που πετύχαινες όταν έμπαινες στη θέση του άλλου. Κοντολογίς, ανάλογα με τους συντελεστές βαρύτητας που δίνει κάποιος στα συστατικά της ευδαιμονίας, λαμβάνει και την κατάλληλη «απόκριση» ευτυχίας.
— Τι σας δίνει ελπίδα σήμερα; Το ότι ένα μεγάλο μέρος των νέων ανθρώπων, που ακόμη, φευ, δεν συνιστούν πλειονότητα, έχει μια διάθεση φιλοκοινωνικότητας, εργατικότητας, καινοτομίας και πολιτικής ευθύτητας. Την «βρίσκουν». Έτσι, μπορώ να ελπίζω πως στο άμεσο μέλλον ενδέχεται να συστήσουν μια κρίσιμη μάζα.
Πηγή: www.lifo.gr

Η επιβράβευση της αριστείας που απωλέσαμε

Για μία ακόμη φορά από τις πολλές πρέπει να γίνουμε μάρτυρες της ατελείωτης υποκρισίας και της ολοκληρωτικής αποξένωσης από τη σημερινή πραγματικότητα σημαντικής μερίδας συμπολιτών και φυσικά ευρύτερων κοινωνικοπολιτικών σχηματισμών.

Σε μια χώρα που ζει και βασιλεύει δεκαετίες ολόκληρες η αναξιοκρατία σε κάθε δημόσια ή ιδιωτική δομή, ξαφνικά εντοπίστηκε από τα προαναφερόμενα λαγωνικά έλλειμμα στην επιβράβευση της αριστείας λέει στο δημοτικό σχολείο παρακαλώ.

Στο δημοτικό σχολείο όπου η πλειοψηφία των παιδιών παίρνει 9 ή 10 και βαθμολόγηση κάτω από 8 σπανίως υφίσταται για να μη στενοχωρηθεί το τέκνο, θα ξεκινήσει η καταβαράθρωση της καταξίωσης της νέας γενιάς!

Και εντάξει να δεχτούμε ότι το μέτρο αυτό είναι μη πειστικό και ανούσιο.

Και να ειπωθεί ξεκάθαρα ότι όντως θα έπρεπε να επιβραβεύεται η αριστεία σε κάθε κοινωνία που σέβεται τον εαυτό της.

Και πώς καθορίζεται η αριστεία άραγε σήμερα? Με το πόσες γνώσεις καταγράφτηκαν στο σκληρό δίσκο ή χρειάζονται και άλλες δεξιότητες? Τι είπατε δεν αξιολογούνται αυτές? Καλά δε λέγαμε ότι υπάρχει πολυπαραγοντικό πρόβλημα παιδείας σε τούτη τη χώρα, αυτό τι έγινε ξεχάστηκε?

Θα ήταν χρήσιμο να αναρωτηθεί ο σοκαρισμένος νεοέλληνας για το ποιοι και πόσοι αριστούχοι επιβραβεύονται ανάλογα με τις επιδόσεις τους στην ελληνική κοινωνία από τη μεταπολίτευση και πέρα τουλάχιστον. Ποιοι και πόσοι αριστούχοι καταλαμβάνουν σήμερα υψηλές καίριες νευραλγικές θέσεις στη δημόσια διοίκηση, στις κυβερνήσεις, στις υπηρεσίες. Πώς ανελίσσεται σήμερα και από δεκαετίες το κάθε φιλόδοξο νεαρό βλαστάρι, βάσει των επιδόσεων και των συνολικών του δεξιοτήτων ή βάσει του ποιόν ξέρει και από πού κρατά η σκούφια του? Τι δουλειές κάνουν, σε τι συνθήκες εργάζονται και πόσο ανάλογα αμείβονται σήμερα οι περισσότεροι υψηλόβαθμοι κάτοχοι πτυχίων, μεταπτυχιακών και διδακτορικών τίτλων.

Δεν έχετε σκίσει τα ιμάτιά σας για όλα αυτά και ούτε πρόκειται κατά πάσα πιθανότητα.

Α ναι και κάτι ακόμη ως υστερόγραφο. Ευτυχώς που μέχρι τώρα που επιβραβευόταν η αριστεία έχουμε αριστεύσει και ως χώρα/κράτος/έθνος/κοινωνία, γιατί αλλιώς…

Evolution Path

Τι πρέπει να ξέρω πηγαίνοντας προς την παραλία

Κουίζ: Ξαπλώστρες καταλαμβάνουν κάθε εκατοστό άμμου, μέχρι το κύμα. Καντίνες με ηχεία, λειτουργούν ως «καφετέριες στην άμμο». Παραλιακά εστιατόρια έχουν βγάλει τραπεζάκια για ρομαντικά δείπνα δίπλα στη θάλασσα. Παραθαλάσσια μπαρ έχουν στήσει εξέδρες και περιφραγμένους χώρους για τις υψηλού επιπέδου υπηρεσίες τους. Ξενοδοχεία διαφημίζουν παραδεισένιες ιδιωτικές παραλίες. Ποιο είναι το κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των περιπτώσεων; Είναι… η παρανομία.

Η χρήση των αιγιαλών και των παραλιών από τους δήμους και ιδιώτες υπόκειται σε συγκεκριμένες προϋποθέσεις, τις οποίες οφείλουν να τηρούν. Ας δούμε τις βασικότερες από αυτές:

1. Πώς παραχωρείται η χρήση αιγιαλού και παραλίας;

Αιγιαλοί και παραλίες είναι, βάσει του Συντάγματος, δημόσιοι (εκτός συναλλαγής) και κοινόχρηστοι. Κάθε χρόνο, το υπουργείο Οικονομικών εκδίδει μια απόφαση με την οποία παραχωρεί το δικαίωμα απλής χρήσης τους στους δήμους, που με τη σειρά τους μπορεί να το παραχωρήσουν σε ιδιώτες ή δημοτικές επιχειρήσεις. Η παραχώρηση της εκμετάλλευσης χώρου μπροστά από μια τουριστική επιχείρηση (λ.χ. ένα ξενοδοχείο) μπορεί να γίνεται απευθείας, ενώ στις υπόλοιπες περιπτώσεις μέσω δημοπρασίας από τον δήμο.

2. Υπάρχουν ιδιωτικές παραλίες στη χώρα μας;

Οχι. Ακόμα κι αν μια επιχείρηση (λ.χ. ένα ξενοδοχείο) βρίσκεται ακριβώς μπροστά από μια παραλία, οφείλει υποχρεωτικά να διατηρεί ελεύθερη την πρόσβαση των λουομένων (αν η μόνη δίοδος είναι μέσω των εγκαταστάσεών του).

3. Υπό ποιους όρους επιτρέπεται να τοποθετούνται ομπρέλες και ξαπλώστρες;

Η μέγιστη παραχωρούμενη επιφάνεια δεν μπορεί να ξεπερνά το 50% μιας παραλίας. Και η μέγιστη κάλυψη της χρήσης δεν μπορεί να υπερβαίνει το μισό της έκτασης που παραχωρήθηκε: πρέπει να υπάρχουν οριζόντιοι και κάθετοι διάδρομοι μήκους ενός μέτρου. Επιπλέον, οι ξαπλώστρες δεν επιτρέπεται… να είναι «η μία επάνω στην άλλη»: ένα τυπικό σετ (ξαπλώστρα – ομπρέλα – τραπεζάκι) πρέπει κατ’ ελάχιστον να έχει χώρο 5 τετραγωνικών μέτρων.

4. Μπορούν οι ξαπλώστρες να φθάνουν στο κύμα;

Οχι. Υποχρεωτικά πρέπει να διατηρείται απόσταση 5 μέτρων από την τελευταία σειρά από ξαπλώστρες μέχρι τη θάλασσα.

5. Σε μια μεγάλη παραλία μπορούν να υπάρχουν πολλές παραχωρήσεις σε «ομπρελάδες»;

Ναι. Αλλά πρέπει να καταλαμβάνουν έως 500 τ.μ. έκαστος και να διατηρούν ανάμεσά τους ελεύθερη ζώνη 100 μέτρων (και συνολικά να καταλάβουν έως το 50% μιας παραλίας). Η υποχρέωση ελεύθερης ζώνης δεν ισχύει για τις περιπτώσεις χρήσης της παραλίας από τις επιχειρήσεις που βρίσκονται σε επαφή με αυτήν.

6. Τα εστιατόρια «επάνω στο κύμα» είναι παράνομα;

Ναι. Ο νόμος απαγορεύει ρητά την τοποθέτηση τραπεζοκαθισμάτων από επιχειρήσεις υγειονομικού ενδιαφέροντος.

7. Τι ισχύει για τις καντίνες;

Μπορούν να καταλάβουν μέχρι 15 τ.μ. Πρέπει να λειτουργούν με άδεια και να πληρούν συγκεκριμένες προδιαγραφές. Δεν επιτρέπεται να έχουν ηχεία και πρέπει να απέχουν 100 μέτρα από τις παραθαλάσσιες επιχειρήσεις (λ.χ. κέντρα αναψυχής, ξενοδοχεία).

8. Επιτρέπονται περιφράξεις επάνω στην άμμο;Κατηγορηματικά όχι. Η παραχώρηση απλής χρήσης δεν ακυρώνει την κοινοχρησία του αγαθού. Επίσης απαγορεύεται οποιαδήποτε κατασκευή που συνδέεται μόνιμα με το έδαφος, όπως οι πακτώσεις με τσιμέντο.

9. Τι ισχύει για τη μουσική;

Απαγορεύεται η τοποθέτηση ηχητικών συστημάτων στον δημόσιο χώρο. Στις περιπτώσεις παραθαλάσσιων επιχειρήσεων, η παραγόμενη στάθμη θορύβου δεν πρέπει να ξεπερνά τα 50 ντεσιμπέλ.

10. Τι ισχύει για τον φωτισμό;

Πρέπει να είναι χαμηλός και περιορισμένος, στο απολύτως αναγκαίο για λόγους ασφαλείας και καθοδήγησης.

11. Αυτά ισχύουν για όλες τις παραλίες;

Ναι, εκτός από τις παραλίες των προστατευόμενων περιοχών (Natura), όπου υπάρχουν πιο συγκεκριμένοι περιορισμοί, όπως η απαγόρευση ισοπέδωσης των αμμοθινών και ο υποχρεωτικός καθημερινός καθαρισμός τους.

Ποιοι είναι υπεύθυνοι για τι

Πού μπορεί να απευθυνθεί ένας πολίτης για να καταγγείλει παρανομίες στη χρήση μιας παραλίας; Τυπικά υπεύθυνοι είναι ο δήμος αλλά και το αρμόδιο Γραφείο Δημόσιας Περιουσίας (οι παλαιές Κτηματικές Υπηρεσίες). Αυτοψίες πρέπει να πραγματοποιούν και οι δύο για την τήρηση των όσων έχουν συμφωνηθεί, επομένως ο πολίτης μπορεί να απευθυνθεί σε οποιονδήποτε από τους δύο. Στην πραγματικότητα βέβαια, επειδή οι μισθώσεις παραλιών γίνονται κατά κανόνα σε τοπικούς επιχειρηματίες, είναι ίσως σοφότερο να απευθυνθεί κάποιος απευθείας στο Γραφείο Δημόσιας Περιουσίας, κάνοντας έγγραφη καταγγελία. Επίσης σε κάποιες περιπτώσεις (λ.χ. ηχορρύπανση) ενδέχεται να εμπλέκεται και η αστυνομία. Ειδικά για τις επιχειρήσεις που ενοικιάζουν μέσα θαλάσσιας αναψυχής, αποκλειστικά υπεύθυνο είναι το Λιμενικό Σώμα, το οποίο ορίζει και τους ειδικούς όρους λειτουργίας τους.

Δυστυχώς, στην πράξη οι έλεγχοι από τις υπηρεσίες στις μισθώσεις είναι ελάχιστες, άλλοτε ελλείψει προσωπικού και άλλοτε ελλείψει βούλησης. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα χώρου εστίασης στη Μύκονο, όπου (παρά τις επαναλαμβανόμενες καταγγελίες) έχει καταπατήσει την παραλία, χτίζοντας κιόσκια, κτίσματα, πέργκολες, τοιχία και ό,τι άλλο εξυπηρετεί την επιχείρηση…

Τι πρέπει να ξέρω πηγαίνοντας προς την παραλία