Χαιρεκακία και Θεία Δίκη

Όσοι συνεχίζουν να αγανακτούν και να καταδικάζουν τη χαιρεκακία πολλών συμπολιτών μας για διάφορα γεγονότα της επικαιρότητας, καλά θα κάνουν να ενεργοποιήσουν τη δεξιότητα που λέγεται «μπαίνω στη θέση του άλλου» έστω και για λίγο. Σε αυτή τη θέση λοιπόν ίσως ανακαλύψουν κάτι απωθημένο : ότι η φτώχεια, η ανέχεια, η ανισότητα, η απουσία δικαιοσύνης, η διάλυση του κοινωνικού κράτους υπάρχουν και βιώνονται έντονα από εκατομμύρια πληθυσμού. Δε θα μπορούσαν παρά να πυροδοτούν έντονα συναισθήματα μένους, μίσους, εκδίκητικότητας σε τουλάχιστον μερίδα του πληθυσμού αυτού. Τα αρνητικά αυτά συναισθήματα χρήζουν εκτόνωσης κάπου και ένα μίνιμουμ εκτόνωσης προσφέρει για αρκετούς η αίσθηση περί Θείας Δίκης και κατ’ επέκταση η (κρυφή, είτε φανερή) στάση «επιχαίρω όταν ο δυνάστης μου υποφέρει».

Δεν είναι ρεαλιστική λοιπόν η προσδοκία να θεωρείται γενικώς αποδεκτή η κατάληψη κλίνης (από τον όποιον) σε μονάδα εντατικής «για προληπτικούς λόγους», αυτονόητη η «αγιοποίηση» και απόδοση υψηλών τιμών σε πρώην πρωθυπουργό, επειδή έγινε μακαρίτης και τέλος να συμφωνούν όλοι με την φράση «καταδικάζεται η βία από όπου και αν προέρχεται». «Έσπειρες ανέμους, θερίζεις θύελλες». Ακούγεται βαρύ, αμφισβητήσιμο ηθικά, αλλά είναι ολότελα ανθρώπινο!

0 comments

Leave a Reply