Τα ίδια Παντελάκη μου (ΠΑΣΟΚ for ever)

Σύμφωνα με ορισμένους η συμμετοχή στις εκλογές για ανάδειξη αρχηγού στο πρώην ΠΑΣΟΚ ήταν τεράστια. Δηλαδή 200.000+ αντί 100.000 που φοβόντουσαν. Και αυτό αντιμετωπίζεται ως μεγάλη επιτυχία. Από την άλλη “Η μεγαλύτερη αποχή της μεταπολίτευσης” στις εκλογές του 2015 με 44.1% δε φαίνεται να συγκίνησε κανέναν, ούτε και οι απανωτές επαναλήψεις μεγάλων ποσοστών σε όλες τις εκλογικές διαδικασίες τα τελευταία χρόνια.

Ο πατέρας μου, 75 ετών, Πασοκος από τα γενοφάσκια του κόμματος, ψήφισε Φώφη και με τα δύο χέρια. Αν μπορούσε να ψηφίσει και με τα πόδια θα το έκανε. Τράβηξε και κανα 2 φίλους του μαζί μάλιστα. Ο λόγος που το έκανε είναι γνωστός, όχι μόνο σε εμένα επειδή τον ξέρω, αλλά επειδή είναι ο ίδιος για τον οποίο το μεγαλύτερο ποσοστό των ψηφοφόρων της Φώφης ήταν ηλικιωμένοι.

Το 1981, μετά από δεκαετίες ανέχειας και άλλων δεινών για τη μεγάλη μάζα των Ελλήνων, ο Ανδρέας Παπανδρέου εκλέχτηκε για να φέρει ένα τέλος σε αυτά. Και το έκανε. Μην το αναλύσουμε, το έκανε. Η Φώφη λόγω του πατέρα της, συμβολίζει εκείνη την εποχή και οι παλαιότερες γενιές ταυτίζονται και συσπειρώνονται γύρω της. Θεωρώντας οτι το κοινό της εποχής με το σήμερα είναι η οικονομική δυσχέρεια (φυσικά καμία σχέση με την ένταση του τότε φαινομένου, αλλά μοιάζει), έχει ενεργοποιηθεί το ίδιο αντανακλαστικό. Οι παλιοί θεωρούν το ΠΑΣΟΚ ως το κόμμα που τους έβγαλε από τη φτώχεια και τους βελτίωσε τη ζωή. Οπότε ΕΛΠΙΖΟΥΝ και ΦΑΝΤΑΖΟΝΤΑΙ οτι και τώρα θα μπορούσε να γίνει κάτι ανάλογο.

Φυσικά είναι λίγοι πλέον.

Η πλειοψηφία του νέου πληθυσμού βρίσκεται σε απάθεια. Η απάθεια είναι ένας ψυχολογικός μηχανισμός που υιοθετείται όταν το άτομο βλέπει παντού γύρω του αδιέξοδα. Η πολιτική αποχή είναι η απάθεια που προκαλείται από τη διαιώνιση των ίδιων αδιεξόδων.Η γνώμη μου από αρκετά χρόνια τώρα, είναι οτι δεν εκφράστηκε ποτέ από κάποιο υφιστάμενο πολιτικό σχηματισμό, ένα σημαντικό ποσοστό σοβαρών και ώριμων πολιτών της χώρας αυτής.

Αυτό συνεχίζεται.

Evolution Path

 

0 comments

Leave a Reply