Κλέβω ακόμα και το παιδί μου

«Δεν πρέπει να κολλάμε σ’ αυτό. Δεν είναι μόνο αυτό. Εντάξει, εγώ μπορεί να έπεσα. Εσύ σαν διαιτητής έπρεπε να το δώσεις; Εγώ παίζω για να κερδίσω. Είμαι ανταγωνιστικός ακόμα κι απέναντι στο παιδί μου. Αν θες να είσαι πρωταθλητής δεν υπάρχουν fair play και μ@λ@κίες. Θέλω να κερδίσω. Πώς θα κερδίσω; Με τον οποιοδήποτε τρόπο. Κλέβω ακόμα και το παιδί μου! Φέρνω έξι-πέντε στα ζάρια και του λέω πως έφερα εξάρες. Αν εσύ πιστεύεις πως θέλω να σε κλέψω, μην μου κάνεις το χατίρι. Εγώ έπεσα για το πέναλτι. Εσύ πρέπει να το δώσεις για να φανείς καλός στα μάτια κάποιου άλλου; Όχι, μην το δώσεις…».

Τάδε έφη Αλέκος Αλεξανδρής, παλαίμαχος ποδοσφαιριστής (βλέπε συνέντευξη εδώ)

Η συγκεκριμένη αυθόρμητη παραδοχή ξεπερνά κατά πολύ τα στενά όρια του ποδοσφαίρου. Δεν έχει σχέση με τις ομάδες αυτό. Καλύτερα δε θα μπορούσε να συμπυκνωθεί σε λίγα λόγια, μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής, μια παρακμιακή νοοτροπία που “μολύνει”, μια αμείλικτη πραγματικότητα που πρέπει να προβληματίσει. Ο σκοπός του κέρδους αγιάζει όλα τα μέσα, ακόμη και την προδοσία, τη διάρρηξη ενδοοικογενειακών σχέσεων.

Διαχέεται όλο και περισσότερο αυτή η νοοτροπία στην κοινωνία? Εξοικειωνόμαστε όλο και περισσότερο με αυτή?

Η ωμή παραδοχή οτι “κλέβω ακόμα και το παιδί μου” είναι ότι πιο σοκαριστικό έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό.

Evolution Path

 

0 comments

Leave a Reply