Η ψύχωση της Ελλάδας με το χαρτί

Μια φορά κι έναν καιρό, μια παρέα φίλων με μια καινοτόμο ιδέα, καταθέσαν ένα φάκελο για χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ. 18 μήνες μετά, ο φορέας του Υπουργείου Ανάπτυξης τους ενημέρωσε ότι η πρότασή τους έχει εγκριθεί και μπορούν να ξεκινήσουν την πραγματοποίηση της ιδέας τους, έστω και αν η καινοτομία της, μετά από ενάμιση χρόνο αναμονής, είναι υπό αμφισβήτηση.

Εκτός από μια πληθώρα δικαιολογητικών, ζητείται από την επιχείρηση να προσκομίσει για τη λήψη προκαταβολής, έγγραφα από το Πρωτοδικείο και το ΓΕΜΗ περί μη λύσης, μη εκκαθάρισης, μη πτώχευσης, μη αίτησης σε πτώχευση (είναι διαφορετικό χαρτί), μεταβολών στο καταστατικό της εταιρείας κλπ, κλπ.

Οι ταλαίπωροι επιχειρούντες στη Σφραγιδοχώρα αναγκάζονται να πληρώνουν το κόμιστρο για κάθε αίτηση και το μεγαρόσημο για κάθε έγγραφο χωριστά και τότε καταλαβαίνουν ποιός είναι ο λόγος που τα έγγραφα είναι πέντε και όχι ένα… Καταθέτουν τις βεβαιώσεις στην Υπηρεσία του ΥΠΑΝ και περιμένουν.

Σε ένα μήνα η υπηρεσία επανέρχεται και ενημερώνει ότι είναι όλα έτοιμα για τη λήψη της χρηματοδότησης αλλά επειδή η υπηρεσία άργησε να αποφανθεί για τη λήψη της προκαταβολής θα πρέπει να προσκομίσουν εκ νέου τα ίδια έγγραφα – και να ξαναπληρώσουν φυσικά – για την περίπτωση που η εταιρία πτώχευσε στη διάρκεια του τελευταίου μήνα!

Γνωρίζοντας ότι στην Αμερική απλά πατώντας ένα link σε ένα site, βλέπεις ποια είναι η κατάσταση της οποιασδήποτε εταιρίας, οι φίλοι αισθάνονται έναν εκνευρισμό. Δυσανάλογα μικρότερο όμως από αυτόν που τους πιάνει όταν μαθαίνουν ότι το ίδιο γίνεται και στην Τουρκία…

Για ποιο λόγο αυτή η λατρεία με το χαρτί; Ιδιαίτερα με το σφραγισμένο;

Στην Αμερική όταν κόβεις ένα τιμολόγιο μπορείς να το κάνεις ακόμα και χειρόγραφα. Τα στοιχεία σου, τα στοιχεία του πελάτη και το ποσό. Η εφορία περιμένει να δει στις καταστάσεις της εταιρίας σου την εγγραφή και τη μεταφορά του ίδιου ποσού στο λογαριασμό σου. Κανείς δεν θα ζητήσει να δει το χαρτί. ΚΑΝΕΙΣ.

Στην Αγγλία όταν κάνεις ένα επαγγελματικό ταξίδι δεν απαιτείται να μαζέψεις ένα φορτηγό τιμολόγια, από τη βενζίνη του νοικιασμένου αυτοκινήτου, του ξενοδοχείου ή του επαγγελματικού γεύματος με πελάτες. Απλά, πληρώνεις τα πάντα με την πιστωτική της εταιρίας και ο λογιστής βάζει όλη την κατάσταση εξόδων της κάρτας στη φορολογική σου δήλωση.

Στην Αγγλία επίσης, όταν πας σε τράπεζα να ανοίξεις λογαριασμό εταιρίας δεν προσκομίζεις κανένα έγγραφο. Γιατί; Διότι έχουν οι ίδιοι πρόσβαση στο Company’s House και παίρνουν από την πηγή και πάντα ηλεκτρονικά, ό,τι χρειάζονται. Επίσης, διότι δεν σου έχουν εμπιστοσύνη.

Κάντε τις απαραίτητες συγκρίσεις με τη χώρα του παραλόγου, όπου οι κρατικές υπηρεσίες σου ζητούν φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα από άλλες κρατικές υπηρεσίες. Όπου, στις εταιρικές δαπάνες μπαίνει ποσοστό του λογαριασμού των κινητών τηλεφώνων, με τη δικαιολογία ότι μπορεί να το χρησιμοποιείς και για προσωπικές σου ανάγκες. Όπου κρατάς τις αποδείξεις κάθε χρόνο, μήπως και κάποτε χρειαστεί να αποδείξεις ότι ξόδεψες για να ζήσεις, έστω κι αν το μελάνι στην απόδειξη έσβησε μετά από λίγους μήνες. Όπου για μια μουτζούρα στην κατάσταση εργαζομένων του ΙΚΑ ενδέχεται να πληρώσεις πρόστιμα δεκάδων χιλιάδων ευρώ. Για μια μουτζούρα!

Σε αυτή τη χώρα είναι λοιπόν λογικό να θεωρείται επιστημονική φαντασία η λήψη μόνο ενός αριθμού – πχ του ΑΦΜ – για όλες τις χρήσεις. Ποιος ο λόγος να έχεις άλλον αριθμό στο δίπλωμα οδήγησης, ως ΑΜΚΑ και ΑΜ επαγγελματικού φορέα;

Μα, για να μαζεύεις περισσότερα χαρτιά και να πληρώνεις περισσότερα μεγαρόσημα. Πώς αλλιώς θα ζήσεις αυτό το θηρίο Δημόσιο; Πώς θα βγαίνουν οι δαπάνες των συνδικαληστών; Πώς θα κρατάς τους κομματικούς στρατούς απασχολημένους;

Κλείνω με μια ιστορία που δείχνει το χάσμα που μας χωρίζει με τον προηγμένο πλανήτη.

Ελληνική εταιρία υπογράφει συμβόλαιο με μια αγγλική. Αφελώς ο Έλληνας προσπαθεί να μάθει αν θα πρέπει να στείλει το συμβόλαιο (έντυπα ή ηλεκτρονικά) στη ΔΟΥ του Άγγλου. Αφού ο Άγγλος γελάει με την ερώτηση, μια και πρώτη φορά ακούει κάτι τόσο παλαβό, θέλει να καταλάβει καλύτερα:

“Γιατί να το στείλω στην εφορία; Θα καταλάβει τι συμφωνήσαμε εμείς οι δύο; Η εφορία θέλει να δει ένα τιμολόγιο και ένα έμβασμα που να καλύπτει το τιμολόγιο. Τέλος!”.

Αντίθετα, ο Έλληνας τυπώνει 3 φορές το συμφωνητικό και το πηγαίνει στην αρμόδια ΔΟΥ. Αφού το καταχωρεί σε μια χειρόγραφη λίστα (έχει κάποια χρόνια που έγινε) ο υπάλληλος το ελέγχει και αναφωνεί:  “Μα αυτό είναι στα ξένα!”.

Ο Έλληνας αναγκάστηκε να υπογράψει ένα έντυπο του Ν1599/86, που φυσικά σφραγίστηκε από έναν άλλο υπάλληλο της ΔΟΥ και καταχωρήθηκε (φυσικά ως χαρτί σε έναν τεράστιο φάκελο), ότι σε περίπτωση που παρουσιαστεί ανάγκη, η μετάφραση θα γίνει με έξοδα του επαγγελματία…

Σε όσους αναμένουν τις ορδές των ξένων επενδυτών έχω μόνο να πω:  “Καληνύχτα. Όνειρα γλυκά!”.

* O κ. Λευτέρης Παπαγεωργίου είναι Διευθύνων Σύμβουλος στην Entranet με έδρα τις ΗΠΑ, την Αγγλία και την Ελλάδα.

Πηγή : Η ψύχωση της Ελλάδας με το χαρτί

0 comments

Leave a Reply