Η ζωή μου ήταν τέλεια

Η ζωή μου ήταν τέλεια

Νέοι άνθρωποι 20-40 ετών :

«Η ζωή μου ήταν τέλεια».

«Ένιωθα προστατευμένη»

«Τα κατάφερνα πάντα».

«Νόμιζα ότι μπορούσα να κάνω τα πάντα».

«Ένιωθα άτρωτος».

«Δεν περίμενα ότι θα αρρώσταινα έτσι εγώ».

«Φοβάμαι ότι θ’ αρρωστήσω σοβαρά».

«Δεν πήγαν τα πράγματα όπως το υπολόγιζα».

«Στενοχωριέμαι που δεν μπορώ να κάνω αυτό που μου αρέσει».

«Θέλω έναν άνθρωπο να με «καλύψει συναισθηματικά» και δεν τον βρίσκω».

«Ό,τι ήθελα μίλαγα στους δικούς μου».

«Οι γονείς μου είναι πάντα στο πλευρό μου».

«Τρομάζω στην ιδέα ότι θα είμαι μόνη μου».

«Χωρίς παρέα δεν κάνω τίποτα».

«Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μ’ έπιασε τόσο άγχος».

«Θα ήθελα να κλείσω τα μάτια και να γίνω όπως ήμουνα»…

Δηλώσεις όπως οι ανωτέρω ή παρεμφερείς αποτελούν αρκετά κοινό τόπο στο πλαίσιο της θεραπείας νέων ανθρώπων. Το προαναφερόμενο εύρος ηλικίας 20 με 40 ετών δεν είναι απόλυτο, αλλά συνηθισμένο. Δε γνωρίζω αν θα ήταν έτσι 30 χρόνια πριν, υποπτεύομαι όμως πως όχι τόσο.

Ο επίσης κοινός τόπος στο μεγάλωμα των ανθρώπων αυτών ήταν η υπερπροστασία και η διαβεβαίωση της αφθονίας στα χρόνια των «παχιών αγελάδων».

Η υπερπροστασία αποτελεί έναν από τους πιο επιβαρυντικούς παράγοντες εκδήλωσης διαταραχών άγχους και κατάθλιψης. Η υπερπροστασία μαθαίνει τα τέκνα πως ό,τι χρειαστούν στη ζωή θα τους το παρέχει άλλος. Τα τέκνα δε μαθαίνουν ποτέ ότι έχουν ή θα μπορούσαν να αποκτήσουν τη δύναμη και τις δεξιότητες να ανταπεξέλθουν στις προκλήσεις της ενήλικης ζωής. Τα τέκνα μαθαίνουν πως η παραμικρή στενοχώρια πρέπει να αποφεύγεται πάση θυσία, πως δικαιολογημένα στενοχωριούνται όταν δε γίνεται το δικό τους και πως κάθε παρέκκλιση από μια προδιαγεγραμμένη πορεία σημαίνει προσωπική αποτυχία και ανικανότητα.

Η διαβεβαίωση της αφθονίας καλλιεργεί στα τέκνα την επικέντρωση στο κυνήγι των υλικών αγαθών ως βασικό στόχο ζωής και μάλιστα των περισσότερων και μάλιστα των περισσότερων από τους άλλους! Τα τέκνα συνηθισμένα να ικανοποιείται κάθε τους επιθυμία, αδυνατούν να διαχειριστούν συνθήκες στις οποίες αυτό δεν μπορεί πλέον να συμβαίνει, καταλήγοντας να μπαίνουν σε κατάθλιψη «λόγω της κρίσης».

Μην έχοντας μάθει τα τέκνα ότι όχι μόνο χρειάζεται ατομική προσπάθεια στη ζωή, αλλά και ότι η προσπάθεια δε σημαίνει πάντα και εκπλήρωση και ότι εντέλει κανείς δεν μπορεί να ελέγχει πλήρως τα πάντα, αδυνατούν να αποδεχτούν την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα τους αποκαλύπτεται με σκληρό τρόπο, καθώς βγαίνουν από το κουκούλι…

%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%ba%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b9

 

Evolution Path

0 comments

Leave a Reply