Ζυμώσεις στην κεντροαριστερά

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθώ με θυμηδία παλαιά στελέχη του ΠΑΣΟΚ να προχωρούν σε εκδηλώσεις, ανακοινώσεις και κοινές εμφανίσεις στην προσπάθειά τους να αδράξουν το μεγάλο ποσοστό των μη εκφραζόμενων πολιτικά πολιτών συνεπεία των εξελίξεων τα τελευταία 7 χρόνια.

Ταυτόχρονα παρακολουθώ με ανάμεικτα συναισθήματα διάφορους δημοσιογράφους, αλλά και απλούς συμπολίτες μας (Πασόκους ή φιλοπασόκους) που εκφράζονται στα κοινωνικά δίκτυα, να ομιλούν σα να μην τρέχει κάστανο για τα 36 προηγούμενα χρόνια της μεταπολίτευσης (αν υπολογίσουμε ως ορόσημο έναρξης της κρίσης το 2010).

Κάποιοι κολυμπούν εμμονικά στα θολά νερά της άρνησης, υποστηρίζοντας οτι οι μεγαλύτερες ευθύνες ανήκουν στα 5 χρόνια της διακυβέρνησης του Καραμανλή (2004-2009). Κάποιοι άλλοι καταλογίζουν συγκριτικά τεράστιες ευθύνες στα 2 τελευταία χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ και φτάνουν να υποστηρίζουν οτι επί κυβέρνησης Σαμαρά η χώρα ήτανε σε καλό δρόμο. Αναρωτιέμαι συχνά σε τι είδους παράλληλους κόσμους μπορεί να ζει κανείς αναλόγως των πεποιθήσεων που κουβαλά στο κεφάλι του. Είναι κάτι που δεν έχει να κάνει με τη μόρφωση ή την ευφυία. Οι άνθρωποι αυτοί απλά έχουν διαγράψει ή δεν έχουν προσλάβει μέσα τους τη ζημιά που έχουν κάνει στη χώρα οι ίδιοι πολιτικοί που τώρα επιθυμούν διακαώς να επαναφέρουν στην εξουσία.

Σημειώνεται μια απουσία αυτοκριτικής. Σε ποιούς νομίζουν οτι απευθύνονται κάποιοι? Αν νομίζουν οτι απευθύνονται στο κοινό του 5% (βλέπε προηγούμενη παράγραφο για το ποιοί είναι αυτοί), εντάξει αυτό το έχουν κερδίσει.

Θα ήθελα με ενδιαφέρον να ακούσω πώς μπορεί να στοιχειοθετηθεί το οτι οι ίδιοι πολιτικοί που φέρουν μέρος της ευθύνης για την παρούσα κατάσταση, τώρα θα εφαρμόσουν κάτι διαφορετικό. Άλλωστε και λόγω της δουλειάς μου είμαι υπέρμαχος του να αλλάζει ο άνθρωπος προς το καλύτερο. Μόνο που στην πολιτική το πράγμα είναι διαφορετικό. Ο κ. Φλωρίδης είπε μια φράση σε πρόσφατη μάζωξη στελεχών, που έχει κάποια λογική βάση, οτι δηλαδή “ότι ο παλιός δεν είναι απαραιτήτως και φθαρμένος, ενώ ο νέος δεν είναι απαραιτήτως άφθαρτος”. Και για ποιούς ισχύει αυτό και πώς θα το αποδείξουν?

Ρωτώ απλά : Τι το διαφορετικό θα φέρουν τα συγκεκριμένα στελέχη? Η επίκληση διαφορετικής πολιτικής στα λόγια, δεν αξίζει πολλά πλέον. Πώς θα πείσουν? Όσο και να ποντάρουν στα ελαττώματα του ελληνικού λαού που ήταν πάντα έτοιμος να δώσει γη και ύδωρ σε όποιον του υποσχεθεί ανώδυνες μαγικές λύσεις, η κοροιδία των τελευταίων ετών ήταν τόσο κραυγαλέα, που έχει καταστήσει ασταθή και απρόβλεπτη την άλλοτε πειθήνια εκλογική μάζα.

Αν τους επιτραπεί να διαδραματίσουν ξανά επιδραστικό ρόλο στην πολιτική ζωή του τόπου, αυτό θα συμβεί γιατί : 1.Η υπολογισμένη απουσία τους από τα πρόσφατα πολιτικά δρώμενα για λόγους μη φθοράς, 2. Η κοντή μνήμη του λαού, 3. Η ψήφος βάσει του “το μη χείρον βέλτιστον” και η απουσία εναλλακτικής, 4. Η κατάλληλη προβολή τους από “διασυνδεδεμένα” ΜΜΕ.

Τελευταίο ερώτημα προς σκέψη. Η πολιτική γραμμή των συγκεκριμένων στελεχών διαφέρει άραγε από την πολιτική γραμμή Μέρκελ-Σόιμπλε-Βρυξελλών-ΔΝΤ ?

Το παρακάτω απόφθεγμα του Einstein ταιριάζει γάντι.

Δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματά μας χρησιμοποιώντας τον ίδιο τρόπο σκέψης που χρησιμοποιήσαμε όταν τα δημιουργήσαμε.

 

0 comments

Leave a Reply