Απορία περί “γενναιόδωρων” συντάξεων

Ο ισχυρισμός του κ. Σόιμπλε και του ΔΝΤ είναι οτι το συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας μας δεν είναι βιώσιμο, διότι δίνει υπερβολικά «γενναιόδωρες» συντάξεις. Ο ισχυρισμός τους βασίζεται σε μια σύγκριση των δαπανών για συντάξεις ως ποσοστό του ΑΕΠ μεταξύ της Ελλάδας και άλλων χωρών. Έτσι, βλέπουμε ότι το  2009, στις αρχές της κρίσης, οι δημόσιες δαπάνες για συντάξεις αντιπροσωπεύουν στην Ελλάδα το 13,1% του ΑΕΠ, ποσοστό που ήταν από τα υψηλότερα στην Ευρώπη.

Η απορία είναι απλή και αφορά το αν πρέπει να λαμβάνονται πολιτικοοικονομικές αποφάσεις με βάση μεμονωμένα στατιστικά στοιχεία. Αν κάποιος εστιάσει αποκλειστικά σε αυτό το στοιχείο, αναπόφευκτα θα δικαιώσει τον ισχυρισμό αυτό. Όμως αν κάποιος αξιολογήσει το στοιχείο αυτό στο συνολικό πλαίσιο της ελληνικής οικονομικής πραγματικότητας μήπως θα συμπεράνει το αντίθετο?

Η απορία θα μπορούσε να είναι οποιουδήποτε μη ειδήμωνα στα οικονομικά σκεπτόμενου πολίτη. Για παράδειγμα η αδικαιολόγητη ακρίβεια στην πλειοψηφία των προιόντων δεν παίζει ρόλο? Η πολλαπλή φορολόγηση σε κάθε τι? Η ανυπαρξία κοινωνικών παροχών όπως στην υγεία που αναγκάζει τον πολίτη που έχει ανάγκη να πληρώσει αδρά για να βρει θεραπεία και ανθρώπινες συνθήκες? Οι πολίτες πληρώνουν ασφαλιστικά ταμεία με μηδαμινή ανταποδοτικότητα, κάτι που δε συμβαίνει στο εξωτερικό.

Εντέλει αν ο έλληνας συνταξιούχος παίρνει 100 ευρώ π.χ. και πρέπει να πληρώσει και τα 100 για να βγάλει τα βασικά και ο γερμανός συνταξιούχος παίρνει επίσης 100 ευρώ αλλά του μένουν τα 50, αυτό δεν πρέπει να μετράει?

Βαρύγδουπα λόγια περί μεταρρυθμίσεων έχουν ακουστεί από τους πάντες, πολιτικούς έλληνες και ξένους, αλλά στα 7 χρόνια κρίσης μόνο οριζόντια μέτρα περικοπών έχουν εφαρμόσει…

0 comments

Leave a Reply